"Ne zaman geleceği belirsiz ama geleceğinden zerre şüphe olmayan o korkunç an, bir gün ortaya çıkacak. Ve o, bu ânı beklemeye zorlanmış, beklemeye alışmış.
Beklemek belki de işkencenin kendisinden daha ağır, daha yıpratıcı bir ceza; evet evet kesinlikle öyle."
Yeni bir hayata başlayacağım, diye hayal kuruyordu İlyas. Zaman geçecek, evleneceğim, ailem, çocuklarım olacak, kısacası herkes gibi olacağım. Dostlarım, yoldaşlarım olacak. Yalnız bir şeyim olmayacak, sonsuza dek kaybettiğim, geri dönüşü olmaksızın kaybettiğim o şey olmayacak hayatımda... Ömrümün son gününe kadar, son nefesime kadar Asel'i ve aramızda yaşanan o güzellikleri hatırlayacağım.
Şu hakikati kendi hayatım bana öğretti: İnsanoğlu insanoğlunun cehennemidir. Bizi öldürecek belki yüzlerce hastalık, yüzlerce vaziyet vardır. Fakat başkasının yerini hiçbiri alamaz.