Hayat,bir başkasının karman çorman ettiği bir yumaktır.Yerde yuvarlarsanız,sonuna kadar açarsanız ya da özenle sararsanız bir anlam kazanır.Ama kendi halindeyken,özgün nedenleri olmayan bir mesele,merkezi olmayan bir karmaşadır.
Bugün ayaklarımı ve uçsuz bucaksız yorgunluğumu sokaklarda sürüdüm.Ruhum karman çorman bir yumağa dönmüş;her ne isem ya da ne idiysem,yani ben,adını unutmuş.
Beklenti içinde, henüz olmayanın içinde yaşamak, gelecek fikrinin varsaydığı kışkırtıcı dengesizliği kabul etmektir. Her nostalji, şimdiki zamanın bir biçimde aşılmasıdır. Pişmanlık halindeyken bile dinamik bir nitelik taşır: geçmişi zorlamak istenir; geri dönüşsüz olan şeye itiraz etmek, geriye doğru hareket etmek istenir. Hayat ancak zamanın ihlal edilmesiyle bir içeriğe kavuşur. Başka yer saplantısı, anın imkansız olmasıdır; bu imkansızlık da nostaljinin ta kendisidir.