Zemheri
@0ner
Okumak: hayatta kalma refleksi...
140 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zekânın Hafifliği: Kıyamet Park Üzerine...
Kıyamet Park’ı okurken şunu fark ettim: Ben bu seriyi bir “eser” gibi değil, bir “nefes molası” gibi okuyorum. 
Alper Canıgüz’ün o keskin zekâsı, ironik dili ve absürt mizahı hâlâ orada; cümleler akıyor, zihin yorulmuyor ama aynı zamanda hafifçe uyarılıyor. Bu, gündelik hayatın ağırlığı içinde küçük bir kaçış alanı yaratıyor. Fakat tam da burada bir çelişki başlıyor: Bu akıcılık ve zekâ, bu kez beni derinlere çekmek yerine yüzeyde tuttu. Okurken keyif aldım ama bittikten sonra içimde bir iz kalmadı gibi.
Alper Kamu karakteri, serinin ruhuydu; o tuhaf, rahatsız edici derecede zeki ve “yerine oturmayan” çocuk hissi… Bu kitapta ise o keskin kenarlar törpülenmiş? Sanki karakter, dünyaya uyum sağlamış değil ama artık dünyaya karşı o eski direncini de kaybetmiş. Bu da onun büyüsünü zayıflatıyor. Üstelik Altan gibi güçlü bir karşı karakter devreye girince, odak kayıyor. Bir noktadan sonra kendimi şunu düşünürken yakaladım: Hikâyeyi taşıyan kim? Hâliyle bu sorunun cevabı net olmayınca, anlatının merkezi de bulanıklaşıyor.
Sonuç olarak Kıyamet Park kötü bir kitap değil; eğlenceli, akıcı, zekice. Ama çarpıcı değil. Önceki kitaplarda hissettiğim o varoluşsal huzursuzluk, o ince rahatsızlık, o “bir şey yerinden oynadı” hissi burada yok. Bu kitap daha çok zihinsel bir oyun gibi; iyi kurulmuş ama duygusal olarak risk almayan bir oyun. Belki de mesele tam olarak bu: Okurken gülümsüyorum ama sarsılmıyorum. Ve benim için edebiyat, tam da o sarsılma anında anlam kazanıyor. Yine de eksilen büyüsüne rağmen, bu kitabı da sevdim.
Okur kalın...Alıntı
Kıyamet Park’ı okurken şunu fark ettim: Ben bu seriyi bir “eser” gibi değil, bir “nefes molası” gibi okuyorum. Alper Canıgüz’ün o keskin zekâsı, ironik dili ve absürt mizahı hâlâ orada; cümleler akıyor, zihin yorulmuyor ama aynı zamanda hafifçe uyarılıyor. Bu, gündelik hayatın ağırlığı içinde küçük bir kaçış alanı yaratıyor. Fakat tam da burada bir çelişki başlıyor: Bu akıcılık ve zekâ, bu kez beni derinlere çekmek yerine yüzeyde tuttu. Okurken keyif aldım ama bittikten sonra içimde bir iz kalmadı gibi.
Alper Kamu karakteri, serinin ruhuydu; o tuhaf, rahatsız edici derecede zeki ve “yerine oturmayan” çocuk hissi… Bu kitapta ise o keskin kenarlar törpülenmiş? Sanki karakter, dünyaya uyum sağlamış değil ama artık dünyaya karşı o eski direncini de kaybetmiş. Bu da onun büyüsünü zayıflatıyor. Üstelik Altan gibi güçlü bir karşı karakter devreye girince, odak kayıyor. Bir noktadan sonra kendimi şunu düşünürken yakaladım: Hikâyeyi taşıyan kim? Hâliyle bu sorunun cevabı net olmayınca, anlatının merkezi de bulanıklaşıyor.
Sonuç olarak Kıyamet Park kötü bir kitap değil; eğlenceli, akıcı, zekice. Ama çarpıcı değil. Önceki kitaplarda hissettiğim o varoluşsal huzursuzluk, o ince rahatsızlık, o “bir şey yerinden oynadı” hissi burada yok. Bu kitap daha çok zihinsel bir oyun gibi; iyi kurulmuş ama duygusal olarak risk almayan bir oyun. Belki de mesele tam olarak bu: Okurken gülümsüyorum ama sarsılmıyorum. Ve benim için edebiyat, tam da o sarsılma anında anlam kazanıyor. Yine de eksilen büyüsüne rağmen, bu kitabı da sevdim.
Okur kalın...Reklam
Bilmeyenler için izah edeyim, güzel Türkçemizde "beni yanlış anladın" birbirimizi çok iyi anlıyoruz, "canın sağ olsun" canın cehenneme anlamına gelir.
Reklam