Ömer
@0omersefa0
Zaman güçlerin en amansızıdır...
Ankara Emniyeti'nin Cinayet Bürosu'nun aykırı başkomiseri Behzat Ç., öfkesinden yorgun düşmüş, yine hayalet gibi dolanıyor ortalıkta. Tabii Hayalet'le ve Akbaba ve Harun'la beraber... Bazen de Cinayet'in kızı Seher'le, Cinayet'in kedisi Gaspi'yle beraber...
Sivasız duvarlı gecekonduda, pavyonda, işkembecide, oto tamirhanesinde, dükkânda, şık bir ofiste, tekkede, Millet Bahçesi'nde, adliyede, hastanede, nezarethanede, mezarlıkta ve tabii sokaklarda. cinayetlerin ve nice cürümlerin izini sürüyor Behzat Ç. Umutsuz. serkeş, pejmürde... Bazen de olanca dehşetine tezat. "basit, tatlı ve hüzünlü insan hikâyelerinin içinde geziyor.
Emrah Serbes'in bir fenomen olan Behzat Ç'si. Çekiç ve Gül'de bu defa öyküleriyle "ortamlarda" kol geziyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Behzat Ç., Cinayet Büro Amirliği'nde başkomiser, hayata karşı işlenen suçlar uzmanı, Cıvık karda mürekkep lekesi gibi büyüyen kana baktı ve yine onu gördü. Gözlerini kapadı."
Behzat Ç., hâlâ işinin başında! Ama ağzını bıçak açmıyor. Tek bir laf çıkmıyor ağzından. El işaretleriyle, çehresiyle, suskunluklarla anlatıyor anlatacağını ve tabii dellenmeleriyle... Behzat Ç. ve ekibi, kötü bir Renault Toros'la Sakarya Caddesi'nden Ayaş'a kadar altını üstüne getiriyor Ankara'nın.
Sadece cinayetçiler değil, belediyenin envai çeşit birimi de altını üstüne getiriyor Ankara'nın. Her yer hafriyat: Kavşak inşaatıydı. kabloydu, boruydu, tamirattı...
Sadece onlar da değil ama... Kendine "Red Kit" diyen bir adam da çukurlar kazıp duruyor. Belli, polisle bir meselesi var
Behzat Ç. ve ekibi, Ahlak Bürosu'na bile nasip olup da hala kendilerine verilmeyen bir Megane'in hayalini kurarak, kötü Renault'yla Ankara'da fink atıp Red Kit'i arıyor.
Bir Ankara polisiyesi...
"Behzat Ç., Cinayet Büro Amirliği'nde başkomiserdi, hayata karşı işlenen suçlar uzmanı. İdman Ocağı'nda stoperken duran toplara ondan iyi vuran yoktu, sonradan topçuluğu bırakıp vatandaşı tekmelemeye başladı."
Kızılay, Sakarya Caddesi, SSK İşhanı, Dil-Tarih, Atakule, öğrenci evleri... Emniyet... Cinayet Masası. Behzat Ç. "yeni müktesebata" uyum sağlayamamış, lambur lumbur, "dişli" bir başkomiser
Hayata başka türlü bakan biri, "amir", öfkeli, yerinde duramayan... İti de uğursuzu da biliyor... Her şey adil olsun yeter... Ama devran başka türlü dönüyor. Adalet ne ki? Hallediliyor o işler...
At izinin it izine karıştığı bir cinayet... Kim, niye öldürsün bu kızı? Hem niye bu şekilde? Siyaset karışmış desek?... Garip...
Öğrenci âlemine, başka âlemlere, ama asil polis âlemine dikiz atan, entrikası bereketli bir polisiye...
İlk Behzat Ç. romanı... Bir Ankara polisiyesi...
On yedi yaşındaki Çağlar İyice konuşuyor. Kız kardeşi Çiğdem'i, onu meşhur etme ümitlerini, belediye başkanı dayısını, yakın arkadaşı Mikrop Cengiz'i, taşra muhabbetlerini, depresyonun eşiğindeki annesini, eski sevgilisini, hiç unutamadığı dedesini, hatırlarken kahrettiği babasını anlatıyor.
Deliduman, dermansız ve güdük bir ilçeden haykırmaya başlıyor. İstanbul'a uzanıyor. Çocukluğumuzun, hatıralarımızın ve bütün sokak- larımızın üzerinden dangir dungur geçen imar ve para iştahına lanet! Riyakar dünyaya, Allahsız sermayeye, martılara, küçük bir kızın kalbini kıranlara isyan ediyor. Barikatların arkasında, soluk soluğa, yapayalnız. erken kaybeden bir delidumanın öfkesini çemkiriyor.
Emrah Serbes, zamanın ruhunu, Gezi'nin isyancılarını, hürriyetleri için öksürenleri, yerinde duramayanları, küfredenleri, ağlamayı unutmak için yumruğunu sıkanları resmediyor.
Deliduman, büyük zamanın ve her zaman kenarda kalanların romanı
Gecenin ilk müşterisi olan, sabahçı kahvelerinde, çorbacılarda ayılan genç adamlar. Bazen en anlamsız yüzü yaşamın ve bazen yel değirmenini arayan içli bir hatıra. Henüz ölmemiş ve ölümle tanışmamışlara yazılmış hikâyeler... Namluya sürülmüş küfür. Büyümemiş bir çocuk.... Pati yapan arabalar, yutkuna yutkuna dinlenen şarkılar ve hayattan meseleler... Kutlanan yenilgiler.. "Hayat, kerpiçten bir gökdelen sevgili kardeşim, yanlış bir parantezde yaşıyoruz. Bırak konuşalım, iki çift laf edelim, yüz yüze bakıyoruz..."
Emrah Serbes, hayatı kendine katık eden, sokaktan çağlayan bir sesle yeraltının dumanını anlatıyor bize. Bitmez bir ergen öfkesiyle kuyuya düşmüş çocuklara sesleniyor.
Emrah Serbes'ten parça parça anlar, parça parça anılar, paramparça hikâyeler...
