Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
Başkasına merhamet etmek ,ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki ,ne kendini bu kadar büyük ,ne de başkalarını bizden zavallı görmeye hakkımız yoktur.