"..çünkü dua mutlu insana anlam açısından içi boş ve tekdüze bir bütünlük olarak görünür, ta ki bir gün kader o bahtsıza, Tanrı' yla konuşmasına aracılık eden o ulvi dili açıklayana dek."
Beni rahatlatan şey, kendi içimde bir yol bulup yürümemdi; kendi düşlerime, düşüncelerime ve sezgilerime güvenimin artması ve içimde taşıdığım gücün giderek daha çok bilincine varmamdı.
... öyle çırılçıplak ve tek başıma yaşayamam; ben de birazcık sıcaklığa ve yiyeceğe gereksinim duyan, zaman zaman kendi gibilerinin yakınlığını özleyen zavallı ve güçsüz bir köpeğim.