VADİDEKİ ZAMBAK
(Roman)
HONORÉ DE BALZAC
1799-1850 yılları arasında yaşamış, realizm (gerçekçilik) akımının en etkili temsilcilerinden biri kabul edilen Fransız yazar Honoré de Balzac’ın başyapıtlarından Vadideki Zambak romanıyla hem yazarı hem de eserini tanıma yolculuğumuza devam ediyoruz.
Vadideki Zambak, gerçekleşmeyen bir aşkın insan hayatını nasıl şekillendirdiğini anlatan etkileyici bir romandır. Aşkın yalnızca kavuşmak olmadığını; bazen vazgeçmek, beklemek ve fedakârlık yapmak anlamına geldiğini son derece zarif bir şekilde ortaya koyar. Bu yönüyle aşkı en hüzünlü ve en ince biçimde anlatan romanlardan biri olarak değerlendirilebilir.
Romanın başkahramanı ve anlatıcısı Félix’tir. Çocukluğunda annesinden sevgi görmemiş, yalnız ve kırılgan bir karakterdir. Annesinin zoruyla katıldığı bir davette evli ve aristokrat bir kadın olan Henriette ile tanışır ve ona derin bir aşkla bağlanır.
Henriette ise Kont de Mortsauf ile mutsuz bir evlilik sürdürmektedir. Ruhsal olarak Félix’e yakınlık duysa da ahlaki değerleri ve toplumsal sorumlulukları nedeniyle duygularını bastırır. Roman boyunca Félix ile Henriette arasında yoğun fakat platonik bir aşk yaşanır.
Eserde tutku ile görev arasındaki çatışma, ideal aşk, fedakârlık, toplumsal baskı ve insan ruhunun karmaşıklığı son derece gerçekçi bir dille işlenmiştir.
Félix’in hayatına daha sonra giren İngiliz kadın Lady Dudley ise Henriette için hem fiziksel aşkın hem de kadınlık kimliğinin farkına varılmasını sağlayan güçlü bir rakip olarak karşımıza çıkar.
Anlatıcı, yaşananları mektup tekniğiyle aktarır. Romanın sonunda ise Félix’in hayatındaki üçüncü bir kadın devreye girer. Bu kadının Félix’e yazdığı mektupta Henriette ve Lady Dudley daha gerçekçi bir bakış açısıyla değerlendirilir. Üstelik bu değerlendirmeler, bir
#morsandıktakiyazılar
Kitap Adı: Köklerimiz Mirasımızdır
Yazar Adı: Tuna Tüner
Sayfa Sayısı: 183
Kitap Türü: Psikoloji
Yazarın tesadüfen izlediğim bir söyleşisinden sonra kitabı okumaya karar verdim.
Kitabın konusuna değinecek olursak, bu ara oldukça revaçta bir konu işlenmiş kitapta, "Aile Dizimi". Kitap, açıp açıp tekrar okunacak bir başucu kitabı gibi aynı zamanda. Kişi kendisinde çözemediği durumlar için cevapları mutlaka kitapta bulacaktır.
Kitaba geçmeden önce. Aile dizimi yapmak bir uzman işidir, konuya vakıf ve insan psikolojisinden anlayan kişiler yapmalı bu çalışmayı. Günümüzde uzman olmayan kişiler de bu konuyu kendince bir şekilde kullanır olmuş maalesef.
Kitaba gelince, kişilerin hayatıyla ilgili yaşadığı olumsuz etkilere cevap aramak için kullanılan yöntemden bahsediliyor.
Kişinin hayatla ilgili olumsuz durumları için önce kendini suçlaması yaşanan bir normalite gibi görünse de. Kişilerin ailesine olumsuz bir şeyi konduramama durumları var kitapta.
Kişilerin yaşadıkları, blokajlar, tıkanıklıklar, travmaların bir sebebi olduğunu okuyorsunuz sayfalarda.
İnsanın tek gerçeği şu andaki ailesi deselerde değil, çünkü travma ve blokajlar kuşaktan kuşağa aktarılan olgulardır.
Yazar, kitabın ikinci yarısında profesyonel bir aile dizimi nasıl yapılır bazı örneklerle anlatmış
Daha fazla spoiler vermek istemiyorum ve Einstein şu sözü çok güzel açıklıyor, "
İnsanlar, ağzından çıkan cümlelerin, beyninden çıkan düşüncelerin, bütün evreni dolaşıp tekrar kendine geri döndüğünü bilse, eminim çok daha dikkatli olurdu." Çünkü sözler sahibini bulamasa da ailesini mutlaka bulur.
Kitaptan birkaç alıntı:
- Aile Dizimi görünene bakıp görünmeyeni anlama sanatıdır
- Tekamül insanın acıyla baş etmesiyle başlar
- Çocuklar iyiyi, yetişkinlerse doğruyu seçer
- Hepimiz önce
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Grigory Petrov’un kaleme aldığı Beyaz Zambaklar Ülkesinde adlı kitap, birçok konu hakkında halkın cahil ve duyarsız olduğunu vurgular. Ve Finlandiya halkını bu cahilliğinden kurtarmak için Snelman çok uğraşır. Finlerin Atatürk’ü Snelman’dır.
Kitabın 89. sayfasında şöyle der: "Eğitimimizi elimizden aldığınız an biz de biteriz, tıpkı mayasız hamur gibi çökeriz." der. Bu cümle eğitimin ne denli önemli olduğunu vurgular. Kitabın 127. sayfasında ise şöyle der: "Vatan için yaşamak, ilerlemesi ve yükselmesi için ölmek kadar şereflidir." der. Kitabın 144. sayfasında şöyle bir cümle vardır: "Doğrusunu söylemek gerekirse çocuklar anne babaları ve amca, hala, teyze, dayılarıyla aynı evde yaşadıkları halde adeta yetim gibidirler." der. Kitabın 183. sayfasında şöyle der: "Bunlar nüfusun çoğu cahil, ayyaş ve aç insanlardan oluşan bir devletin bataklık zemin üzerine yapılmış yüksek taş kulelerden farkının olmadığını anlamıyorlar." der. Bu alıntılar Snelman’ın yaptığı konuşmalardan önemli cümleleridir.
Şimdi hepsini açıklayayım. 89. sayfadaki alıntıda eğitimin öneminden bahseder, bana göre insan eğitimsiz bir insan bir hayvan gibidir. Sabah kalkar, yemek yer, tuvalet ihtiyacını karşılar ve uyur, bunları bir sokak köpeği bile yapar. Allah da insan ve hayvanlar arasındaki farkın akıl olduğunu söyler. Eğer sen aklını kullanmazsan, bir hayvanla aynı düzeyde olursun. Eğer bir ülkede cahil nüfus fazla ise o ülke bir elma gibi içinden yavaş yavaş çürümeye başlar.127.
sayfadaki alıntıda ise vatanın ilerlemesinin vatan için ölmek kadar önemli olduğu söylenir. Bizler bu vatanı geliştirmek için bilgi sahibi kimseler olmalıyız. Kitapta bunu her zaman vurgular. Sonuçta cahiller ülkeyi geliştiremeyeceği için bir ülkenin bilgi sahibi insanlara ihtiyacı vardır.144.
sayfadaki alıntıda çocukların
Can Yücel'in şiirleri hakkında hiçbir fikrim yoktu ancak nedensizce hep seveceğimi düşünüyordum. Öyle de oldu doğrusu. Can Yücel kelimeleri kullanmakta usta bir adam. Bu 42 sayfalık şiir kitabında dahi bunu kolayca belli ediyor. Diğer yandan 
Attila İlhan ise...
Şahsen 
Yazma ile Can Yücel'in şiir kitaplarını okumaya devam edecek olmam netleşmiş oldu. Diğer kitapları nasıl olacak oldukça merak içerisindeyim. Şahsen Can Yücel'in şiir kitaplarına giriş için de Yazma'nın yeterince uygun olduğunu düşünüyorum. Kitabın ön söz kısmını da mutlaka okumanızı öneririm.
Belki de Can Yücel’ i sevmek biraz ruh meselesi. Ben saygı duyarak okudum ama tam anlamıyla içine giremedim sanırım.
Yine de herkesin içinde kendinden bir parça bulduğu bir kitap gibi anlatılıyor ya ben o kapının biraz dışında kaldım sanki.
Bazı dizeleri gerçekten çok güzel, çok kırgın, çok gerçek… ama kitabın geneli bende öyle derin bir iz bırakmadı.
Belki de sorun kitapta değil zamandadır bilmiyorum ama okurken çoğu yerde sadece bir şairi okudum, bir duyguyu değil.
Yine de Can Yücel’ in o yorulmuş, hayatla kavga etmiş ama hala dalga geçebilen hali bazı satırlarda insanın içine dokunuyor.
Bitirdiğimde iyi ki okudum dedim ama tekrar tekrar döner miyim? kısmında çok emin olamadım.
Yine de belki doğru zamanda rastlaşmak dileğiyle.
Can Yücel’ i sevmek biraz ruh meselesi. Ben saygı duyarak okudum ama tam anlamıyla içine giremedim sanırım.
Yine de herkesin içinde kendinden bir parça bulduğu bir kitap gibi anlatılıyor ya ben o kapının biraz dışında kaldım sanki.
Bazı dizeleri gerçekten çok güzel, çok kırgın, çok gerçek… ama kitabın geneli bende öyle derin bir iz bırakmadı.
Belki de sorun kitapta değil zamandadır bilmiyorum ama okurken çoğu yerde sadece bir şairi okudum, bir duyguyu değil.
Yine de Can Yücel’ in o yorulmuş, hayatla kavga etmiş ama hala dalga geçebilen hali bazı satırlarda insanın içine dokunuyor.
Bitirdiğimde iyi ki okudum dedim ama tekrar tekrar döner miyim? kısmında çok emin olamadım.
Yine de belki doğru zamanda rastlaşmak dileğiyle.
Sevince çocuk oluyor insan...
Özgün üslubunun her mısrada kendini hissettirdiği, birbirinden güzel Can Yücel şiirleri. Hayatın içinden ve doğal, kısacık ama dolu dolu yüreğe dokunan şiirler. "Yalnızlığım benim sidikli kontesim" daha anlamlı çok az cümle okudum. Yalnızlığın güzelliğinden bahsetmek için bir kontese benzetiyorsun, ama aynı zamanda yalnız kalmanın acı tadı ve hüznü onun sidikli olmasıyla betimlenmiş. Canım Can Yücel iyi ki geçmişsin bu dünyadan. "Sevmek "Seviyorum" demek değil yüreğinde hissetmektir... Ve aşk yanında olanı sevmek değil bazen gelmeyecek birini beklemektir..."
Can Yücel şiirleri. Hayatın içinden ve doğal, kısacık ama dolu dolu yüreğe dokunan şiirler. "Yalnızlığım benim sidikli kontesim" daha anlamlı çok az cümle okudum. Yalnızlığın güzelliğinden bahsetmek için bir kontese benzetiyorsun, ama aynı zamanda yalnız kalmanın acı tadı ve hüznü onun sidikli olmasıyla betimlenmiş. Canım Can Yücel iyi ki geçmişsin bu dünyadan. "Sevmek "Seviyorum" demek değil yüreğinde hissetmektir... Ve aşk yanında olanı sevmek değil bazen gelmeyecek birini beklemektir..."