Çocuk yetiştirirken hissedilen çaresizlik, kaygı ve endişe hali , anne-babayı öfkelendiren en önemli sebeplerdendir . Bu çaresizliğin temelinde ise eğitimsizlik yatmaktadır.
Çocukların duygularını eleştirmeden, baskılamadan olduğu gibi kabul edecek bir yetişkine duyduğu ihtiyaç ise, neredeyse yemeğe duyduğu ihtiyaç kadar hayatîdir.
Ne yazık ki pekçok ebeveyn çocuğuna dair bilmelerini arttırdıkça, nefsine yüklediği değeri de arttırma yanılgısına düşer. ‘Ben biliyorum en iyisini ben yaparım bu işi yöntemini en iyi ben bilirim’ cümlelerini kendi anneliğini imtihani kılar. Çünkü kişi bildiğini iddia ettiği her şeyden sınava tabi tutulacaktır. Pek çok pedagogun, çocuk gelişim uzmanının ya da ruh sağlığı uzmanının kendi ailesinde yaşadığı problemlerin kaynağı yine ben biliyorum yanılgısıdır.