Hayatımdan çıkarken bütün ışıklarımı söndürdün ,üstüme xxl bir kadife karanlık örttün. Ayaklarıma dolandın, kollarımı bağladın. Terk edilmiş evlerin koltukları gibi sarıldım yokluğuna. Gözlerin doğar mı gecelerime diye Zeki Müren dinledim.Ha bugün ha yarın dedim doğmadın .
Acıyı çekerken çekiyorsun, anlatırken gözyaşların senden önce konuşuyor. Yıllar içinde alışıyorsun, her geçen gün daha çok alışıyorsun. Bir zaman sonra başkasının hikayesi gibi anlatmaya başlıyorsun, sanki sen yaşamamışsın sanki sen çekmemişsin gibi.