Özlem
@1KurkMantoluMadonna
Her şeyi, her şeyi, bilhassa ruhumu hiç bulunmayacak yerlere saklamalı.
"Ben sadece kitaplarla başbaşa kalacağım,
gezintiler yapacağım, hayaller kuracağım,
rahatsız edilmeden uzun uzun uyuyacağım."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ben rüzgâr değilim, dokunmam çiçeklere. Ben kara parmaklı insan değilim. Kirpik uçlarımdan kayar yıldızlar.
Bilemezsin, hayal akşamlarında.
Renklerini kuşatan
Damıtılmış gözyaşıdır ömrümün. Ben boşluğa üfleyen cellat değilim.
Karayele verdim ayaklarımı.
Söyle bana, eceli kim tutar perçeminden? Hangi ölü bilmez nereye gittiğini?
Sen miydin o mehpâre, o memnû, o dilruba?
Söyle bana hindiba.
Sen nasıl bu kadar bulut gülmesi?
Sen nasıl bu kadar bıldırcın sesi?
Sen nasıl bu kadar pencere önü?
Sen nasıl bu kadar gök gürlemesi…
"Güneş kararıyor gibiydi; öyle ki, ağladıklarını düşündüren bir renge bürünüyordu yıldızlar; kuşlar havada ölüp yere düşüyorlar, müthiş depremler oluyordu sanki."
"Anladım ki bu dünyanın tek hakikati
insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır."
Keşke insan, ruhunu istila eden kelimeleri kusarak dışarı atabilseydi.