Beni bu güzel havalar mahvetti;
Böyle havada istifa ettim,
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım;
Böyle havada aşık oldum,
Eve ekmek ve tuz götürmeyi,
Böyle havalarda unuttum.
Şiir yazma hastalığım;
Hep böyle ' havalarda nüksetti,
Beni bu güzel havalar mahvetti.
Benim aşırıya kaçmamdan senin mutlak iyi niyetliliğini kendimi fazla kaptırmamdan korkma gerek yok.Gerçekten sevdiğim pek az insan var, hele saygı duyduğum daha az insan var.Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım güçleniyor.
Tam tersine yalnız kalmadığım için memnun oluyorum;
Artık her şeyi içime atmak boğuyor beni..
İnsanlara da tahammülüm yok çünkü bütün gün gülüyorlar...