"Hatırlıyorum da beş altı yaşlarımda küçük bir çocukken annem evden ayrıldığında o kadar korkardım ki onun yatak odasına girer, eşarplarının ve geceliklerinin olduğu çekmeceyi açar yüzümü onlara gömerdim, böylece onun kokusunu alırdım. O duyguyu, annemi bir daha hiç göremeyip geriye kalanın sadece kokusu olacağı duygusunu çok canlı biçimde hatırlıyorum. Bir yetişkin olarak bu anılarımı annemle paylaşarak böylece onun da çocukken aynı şeyi yapıp yapmadığını öğrenmek istedim ve onun da annesi evden çıktığında yüzünü annesinin kıyafetlerine gömdüğünü öğrendim."
Ah, insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar. Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar. Yaptıkları hatayı asla anlamadan sürdürüyorlar yaşamlarını ve aralarından biri ölünce ardından konuşma yaparken ağlıyorlar.