Halime Güven
@1halimee_21
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap öyle çok yönlü yazılmış ki hangi pencereden konuya gireceğimi şaşırmış durumdayım. Dostoyevski'nin o güçlü kalemi, kişinin yüzündeki bir çizgi değişiminden yaptığı muazzam ruh tahlilleri okuru o kadar etkiliyor ki betimlemleri beni aşırı heyecanlandırdı diyebilirim. Kitapta geçmiş ve gelecek anlatılıyormuş gibi bir yanılgıya düşmemek elde değil fakat biraz ilerleyince aslında iki benzer olayın, kaderin benzerliğini ustalıkla birbirine dolamış yazar.
Sağlıksız aşklarını ailelerine tercih eden iki genç kadının yaşadıkları acıları, babalarının içleri yanarken gururlarının evlatlarını affetmelerine engel olmasını, bir kadının ölümünden sonra geriye kalan bir kız çocuğunun diğer kadının yaşamına ilginç bir şekilde dahil olmasıyla başlıyor asıl hikaye. O kız çocuğunun varlığının ikinci kadının aynı sonu yaşamasına engel olması çok etkileyiciydi. Prens Valkovski diye bir cani vardı ki hikayenin sonunda kim olduğunu öğrenince gerçekten dehşete düştüm ve gözlerim doldu. Vanya isimli vefalı aşık ise bana Dostoyevski'nin kendini yerine koyduğu mantık abidesi karakter olarak hissettirdi.
Kurgu o kadar sağlam ki kitabın sonundaki gerçekle başınız dönecek şaşkınlıktan ağzınız açık kalacak desem abartmış olmam herhalde. Ezilenler ismini boşuna koymamış yazar, en masum görünen kişinin bile sevgisiyle veya merhametiyle dahi kendisini seven kişiyi ezdiğini görebilirsiniz. Yani maalesef ki her ezilen potansiyel bir ezicidir. Nataşa bizim ana karakterlerimizden biri, ay o kadar sağlıksız bir sevgi anlayışı var ki boğasım geldi cidden, Alyoşa'nın onu aldatmasını bile hoş görüp daha sonra gelip ondan salya sümük af dilenmesini ağzının suyu akarak anlatması bana tam bir sadist gibi hissettirdi. Aynı zamanda eskiden yaşanmış acıları sık sık gatırlayıp kendine acı çektirmesi de
"İyi aile var mıdır?"
Bu soruyu sormak yerine, kanımca "İyi aile ne demek?" şeklinde sormak daha çözümcül bir yaklaşım olacaktır. Nihan Kaya'nın okuduğum -yarım bıraktığım- ilk kitabı ama o dört köşesi de yıkıcı olan üslubundan kaynaklı son da oldu benim için. Kitap yorumlarıma böyle olumsuz eleştirelerle başlamaya pek alışık olmadığım gibi hoşuma da gitmiyor fakat kitabın neredeyse yarısına geldiğimde beni çok rahatsız eden cümlelerden sonra hemen kapattım ve uzun zaman sonra yorumunu yazıyorum.
Rahatsız olduğum konulara başlamadan önce yazarın da hakkını vermem gerektiğine inanıyorum. Hemen hemen her cümlesi sarsıcı olan bu eseri okuyunca aslında yaşantımızdaki birçok olumsuz huyumuzun, davranışımızın temelinde yetiştirilme tarzımızın, maruz kaldığımız cümlelerin ki en çok da ebeveynlerimizin söylemlerinin etkisinin farkına varıyorsunuz. Bu farkındalık iyi bir şey mi pek emin değilim. Ailenize karşı farkında olmadan bir öfke duymak kötü bir şey ama ilerde ebeveyn olduğunuzda çocuğunuza nasıl davranmanız gerektiği konusunda farkındalık kazanmanız olumlu tarafı.
Yazarın üslubu çok fazla keskin, net ve vur kır. Açıkçası @mteber hocanın ebeveynlerinizin yakasından düşün başlıklı yazısını okuduktan sonra anne babalarımızın bizi yetiştirme tarzlarına kızmaktan ziyade onların çocukluklarına üzülmeye başladım. Bu konu hakkında söylemek yazmak istediğin tonlarca şey var fakat bu kısıtlı alanı kitabı yarım bırakmama neden olan kısma harcamak istiyorum.
"Fedakar" Anne Yalanı adlı bölümü de Hz.Muhammed'in (sav) annesi Hz. Amine'den ayrılıp süt anneye verilmesini koşulların yarattığı zorundalık olarak değil, rahata düşkünlük keyfi bir durum gibi anlatmış yazar hanım. Bu durumu o kadar irrite edici, dini hassasiyetlere saygı duymadan anlatmış ki bölümün devamını getiremeden
