Schiller’in
romantik ruhlu iyi insanlarında bu hep böyle olur: insanı son dakikaya kadar tavus
tüyleriyle süslerler; son dakikaya kadar şer değil, hayır umarlar… Madalyonun ters
tarafını hissetseler bile, ne pahasına olursa olsun, söylenmesi gereken sözleri, önceden
“bir türlü ağızlarından çıkarmak istemezler. Bunu düşünmek bile ödlerini koparır… Tavus
tüyleriyle süsledikleri adam bizzat gelip de onları burunlarından yakalayıncaya kadar
gerçek karşısında, iki avuçlarıyla yüzlerini örterler.
Bazen hayatta hiç tanımadığımız kimselerle öyle karşılaşmalar olur ki, kendileriyle
daha bir kelime konuşmadan, âdeta birdenbire, ansızın, ilk bakışta onlarla ilgilenmeye
başlarız.