RaQeL
@2mymoon
Kuş ölür,sen uçuşu hatırla...
Puan vermedi·250 syf.·
24 saatte okudu
·Okunma: 22 Şubat 2026 03:06
·2026 20. kitabı
Masumiyet Müzesi benim için büyük bir aşk romanı değil. Hatta romantik bir hikâye hiç değil. Bu kitap, kendini âşık sanan ama aslında zayıf bir adamın hikâyesi.
Kemal kötü biri değil. Bunu en baştan söyleyeyim. Hayatındaki kadınlara karşı kaba değil, zalim değil, aşağılayıcı değil. Nazik. Yumuşak. Duygusal. Ama adil de değil. Çünkü nazik olmak, cesur olmak demek değil.
Kemal’in sorunu kötülük değil; zayıflık.
Başta Füsun’a duyduğu şey bana aşk gibi gelmedi. Şehvetti. Yasak heyecanıydı. Sınıf farkının verdiği çekimdi. Elde edememenin yarattığı adrenalindi. Eğer Füsun ortadan kaybolmasaydı, bir süre sonra sıradanlaşacaktı. Kemal konfor alanına geri dönecek, Füsun’u “gençlik hatası” olarak hatırlayacaktı.
Ama Füsun kayboldu.
İşte her şey o zaman başladı.
Kaybolma, şehveti takıntıya dönüştürdü. Kemal aşkı değil, imkânsızlığı sevdi. Hatta bir noktadan sonra acıyı sevdi. Acıdan beslendi. Acı onun kimliği oldu. Ritüelleri, eşyaları, izmaritleri… Bunlar büyük bir aşkın kanıtı değil, kontrol kaybının telafisi gibiydi.
Kemal bence mazoşistti. Acıyı bıraksa iyileşecekti ama bırakmadı. Çünkü acı, ona “büyük âşık” olma rolü veriyordu. O aşkı yaşamaktan çok, anlatmayı sevdi. Yaşamak cesaret isterdi. Onda cesaret yoktu.
Kemal korkaktı.
Ne Sibel’i net biçimde bıraktı, ne Füsun’u gerçekten seçti. Ne düzenini yaktı, ne arzusundan vazgeçti. Hep arada kaldı.
Ve beni en çok belirsizlik yorar.
Ne evet diyen ne hayır diyen insanlar… Hayatı askıya alırlar. Kemal tam olarak buydu. Nazik ama net değil. Seven ama seçmeyen. Acı çeken ama değiştirmeyen.
Füsun’a gelince…
Bence Füsun’un aşkı ilk başta vardı. Ama Kemal’in korkaklığı o aşkı öldürdü. Sonrasında gördüğüm şey aşk değil, birikmiş öfke olabilir. Harcanan bir gençliğin intikamı.
Sekiz yıl boyunca boşanmadı. Kocasının onu
Bu kitabı büyük bir beklentiyle okudum ama açıkçası bende hiçbir iz bırakmadı. Anlatılmak istenen şeyin “insanlık, hoşgörü, kalp temizliği” olduğunu anlıyorum fakat karakterler bana fazla yüzeysel geldi. Özellikle Mösyö İbrahim’in çizimi beni ikna etmedi. Herhangi bir dine mensup olmamama rağmen ,Müslüman olduğunu söyleyen ama şarap içip kerhaneye giden bir karakter üzerinden tasavvuf anlatılmaya çalışılması bana zorlama ve saygısızca geldi ve bu anlatımdan müslümanlar tarafından düşündüğümde rahatsız oldum..
Metin sanki bir masal gibi ilerliyor; derinleşmesini beklediğim yerlerde hemen geçiyor. Momo’nun dönüşümü de bana yeterince güçlü yansımadı. Duygusal bir bağ kuramadım. Kitap boyunca “birazdan çarpacak” diye bekledim ama o etki hiç gelmedi.
Belki fazla sembolik, fazla idealize edilmiş bir anlatım olduğu için bana gerçek dışı geldi. Kötü diyemem ama bende bir karşılığı olmadı. Bitirdiğimde aklımda kalan tek şey, anlatılmak istenenin potansiyelinin metinden daha büyük olduğuydu.
Vaktiniz bolsa fazla beklentiye girmeden çerez niyetine okunabilir zira fazla kisa
