Evet, korku insana beyhude yere verilmemiştir. Yaşamda tehlikelerden, ahirete yönelik olarak da azaplardan sakındırmak üzere bahşedilmiştir. Korku ayrıca Cenab-ı Allah ile olan münasebetimiz bağlamında bir ilişki biçimini tarif eder.
İnsan korktuklarından emin olmak için yalnızca aldığı maddi tedbirlere güvenmemeli, bununla birlikte Cenab-ı Allah’ın bildirdiği dinî kurallara karşı gelmekten sakınarak kendini ilahi cepheden gelebilecek bir cezaya karşı da korumaya çalışmalıdır. Bu gerçeği ifade eden ayetlerden bazıları şöyledir: “Allah’ın yoluna uyanlara korku yoktur.” (Bakara, 38). “Kendini Allah’a teslim edenlere korku yoktur.” (Bakara, 112). “İman edip davranışlarını düzeltenlere korku yoktur.” (En’am, 48). “Rabbimiz Allah’tır deyip doğru bir istikamette gidenlere korku yoktur.” (Ahkaf, 13). “Allah’ın velilerine, dostlarına korku yoktur.” (Yunus, 62).
Korku şu duaya layık bir nimettir: “Ya Rabbi! Korkundan bize öyle bir hisse ver ki onunla hem dünyevi hem uhrevi tehlikelerden korunalım. Onunla Sana sımsıkı sığınabilenlerden olalım. O korkuyu vasıta yaparak sonsuz başarıyı elde edebilelim.”
#duayıyenidenkeşfetmek #mecitömüröztürk #hayykitap #bugünneokuyorum #okumakulübü #kitap #okuma #dua #teselli #dervişintesellikoleksiyonu #duygularıntesellisi
02.48 Van'da Sabah ezanı okuyor. Duyduğum sesle, içimdeki sesi birleştiriyorum. Umarım, inşAllah yerine ulaşır.
Reklam
Yüzünü göğe çevirip
Haber beklediğini elbette görüyoruz
( 2:144 )
Rabbinin hükmüne sabret
Çünkü sen gözlerimizin önündesin .
( 52:48 )
Weimar Cumhuriyeti (1918-1933) ile Türkiye’nin 1919-1924 arası erken dönem demokrasi denemesi arasındaki karşılaştırma, siyaset bilimi ve anayasa hukuku açısından adeta bir "kriz anında kurumsallaşma" laboratuvarıdır. Her iki tecrübe de Birinci Dünya Savaşı’nın yıktığı iki büyük imparatorluğun (Alman ve Osmanlı) enkazı üzerinde, travmatik dış baskılar (Versay ve Sevr) ve iç kaos ortamında doğmuştur. Ancak bu iki laboratuvardan çıkan sonuçlar, yapısal tasarımları ve elit refleksleri nedeniyle taban tabana zıt yönlere savrulmuştur. İki rejimin doğuşundaki psikolojik ve sosyolojik zemin, onların yaşama şansını doğrudan belirledi.
Weimar: Bir "yenilgi ve utanç" psikolojisi üzerine kuruldu. Alman ordusu sahada tam olarak imha edilmeden mütareke imzalanınca, sağcı/monarşist elitler yenilginin faturasını cumhuriyeti kuran sosyal demokratlara ve liberallere kesti (Dolchstoßlegende - Arkadan Bıçaklanma Miti). Dolayısıyla Weimar, daha ilk günden ordunun, eski bürokrasinin ve yargının gözünde "meşruiyeti şüpheli bir zorunluluk" idi.
Ankara: Bir "zafer ve varoluş" anlatısı üzerine yükseldi. Savaşın ortasında kurulan Birinci Meclis, işgale karşı direnişin bizzat yönetildiği, meşruiyetini halkın sivil iradesinden ve kazanılan askeri zaferden alan kutsal bir çatı haline geldi. Yani Türkiye'deki meclis, rejimi kurarken halkın gözünde tartışılamaz bir karizmatik meşruiyete sahiydi.
İki sistemin hukuki tasarımı, kriz anlarında nasıl tepki verdiklerini şekillendirdi.
Weimar (1919 Anayasası): Döneminin en kusursuz, en ilerici liberal metniydi. Saf nispi temsil sistemiyle en küçük siyasi fraksiyona bile mecliste temsil hakkı verdi. Ancak sisteme iki ölümcül emniyet supabı yerleştirilmişti: Doğrudan halk tarafından seçilen güçlü bir Cumhurbaşkanı ve meşhur 48. Madde (Olağanüstü Hal
Reklam
Reklam