Sandor Marai’nin başardığı bu şeyi küçümsemek imkansız… Gerçekten bu kadar muazzam şekilde aşk üçgeni kurmayı başardığını anlayamıyorum. Her okuduğumuzda duyguları birinci ağızdan ne kadar muazzam yazdığına şaşırmamak elde değil.
Kitabımız eski yaşanmış bir olayın minik bir hikayesini kurguluyor. Karakterimiz sürgün olduğu şehirden kaçıp eski aşkının olduğu şehire dönüyor ve kentler ve aşk içerisinde dalgalanıyoruz. Okyanus nereye doğru eserse biz de oradayız.
Baş karakterimiz erkeğin ne kadar sert ve çarpıcı olduğunu ancak okuyarak anlayabileceğimiz gibi aşk üçgeninin diğer köşeleri olan kont ve kontes hakkında da aynılarını söylemek gerek… Kontesin yaş durumu şüphe uyandırsa da belki de biraz da için de bunun sapkınlığı var kitabın. Hepsi duygularını o kadar iç içe katmış realist cümleler ki… Aşkın durumlarını bu kadar iyi özetleyebilir.
Sandor Marai serüvenimiz de bitecek gibi durmuyor. Macar edebiyatı kalbin atışını en iyi hissettiğim yer şu anda. Umarım severek okumaya devam edebilirim.
Kitap Pessoa’nın edebi dili değil nesnel diliyle yazılmış. Tabii ki pessoa gözüyle Lizbon görmek değerli olduğu için bu kitap hakkında yorumlarım şunlar:
20 yüzyılda Lizbon’da gezilebilecek süper bir rota oluşturulmuş. Rota’da bahçeler, meydanlar, seyir tepeleri, kiliseler ve bu bahsettiğimiz yerlerin içerisindeki eşyaların tarihine kadar ne olduğu hakkında bilgi verilmiş. Tabii ki Lizbon’daki kaşifler anıtı vesaire 1940’da yapıldığı için kitapta yer almıyor fakat o günden bugüne kalan çoğu şey yine kitapta o günün diliyle süper anlatılmış. Pessoa bize bu kitapta tam olarak mimari bir gezi yaparsak nasıl bir rota çizeceğimizi vermiş, ben de kitabı not olarak ve yerleri inceleyerek okudum. Farklı tonda yazılmış yerleri çevirmen de süper belirlemiş, hepsi gerçekten ayrı olmayı hak eden yerler. Kitabı beğendim, Pessoa ve Portekiz hayranlığımı gizli tutmadan düz bir bilgi verisi olmasına rağmen çok hoşnutum. Kesinlikle Lizbon’a gittiğimde Pessoa’nın kalbiyle gezip onun rotasını kullanacağım. Değerli okuyanlar da edebi bir metinden çok Lizbon rotası olduğunu bilerek okusalar kendini daha çok tatmin edebilirler.
Vezir ve Şah
Türlü sosyal medya platformlarında ekranımdan ayrılmayan intermezzo hakkında ne düşüneceğimi merak ediyordum ve kitabı satın aldım. 
Normal İnsanlar kitabına başlayıp beğenmemiştim, yarım bırakmıştım. Dizisindeki karakterler ilgi çekici olsa da yine aralarındaki cinsel birlikteliğin aldığı yüksek ekran süresi yüzünden bayıldığımı söyleyemezdim. Fakat intermezzo bambaşka olmuş. Kitabı okurken tek bir saniye sıkıldığımı hatırlamamakla beraber keyif almadığım tek bir saniye olmadı diye düşünüyorum. Spoiler bulunmuyor.
Karakterlerle başlamam gerekirse tümü gayet içten ve yabancısı olmadığımız 21. yüzyıl figürleri. Tümü çok iyi bir şekilde oluşturulmuş ve konuştuğu cümlelerin tümü de - diğer karakterlerle diyalogları - kitaptaki yansıtıldıklarıyla birebir uymakta.
Karakterler arasındaki ilişki de bir o kadar iyi durumda kitapta. Birbirlerine karşı düşünceleri, birbirlerine karşı davranış biçimleri. Ani çıkışları paylaştıkları dakikalar tümü çok iyi bir şekilde alınmış olmakla beraber okuyucuya büyük bir empati düşüncesi keyfi veriyor. kesinlikle yavan kalmış yazılar değil.
Kitabın ana olayı bence karakterlerin yazar tarafından değerlendirilme kısmı. Karakterlerin düşündüklerini çok güzel anlatıyor ve kendi açısından bir iç monolog sunuyor. Bu sunduğu iç monolog karakterlere çok ayrı bir dünya katıyor ve hepsiyle bağlanmanız çok daha içten bir hal alıyor. Karakterlerin düşündüğünü dile getirdiği şeylerin bu kadar realist olması da aynı zamanda onlarla sizin aranızda sıkı bir iletişim varmış hissi uyandırıyor.
Aile bağları ilişkisi, kardeşlik ana hattı olarak gözükse bile kitabın ana kısmı bu üçgende dolanmasına rağmen bir ilişkinin diğer bir ilişkiye etkisi, insanların bu durumda nasıl bir düşünceyle baş başa kaldığını ele alıp okuyucuya bunu keyifli bir şekilde kitabını okutmak
Normal İnsanlar kitabına başlayıp beğenmemiştim, yarım bırakmıştım. Dizisindeki karakterler ilgi çekici olsa da yine aralarındaki cinsel birlikteliğin aldığı yüksek ekran süresi yüzünden bayıldığımı söyleyemezdim. Fakat intermezzo bambaşka olmuş. Kitabı okurken tek bir saniye sıkıldığımı hatırlamamakla beraber keyif almadığım tek bir saniye olmadı diye düşünüyorum. Spoiler bulunmuyor.
Karakterlerle başlamam gerekirse tümü gayet içten ve yabancısı olmadığımız 21. yüzyıl figürleri. Tümü çok iyi bir şekilde oluşturulmuş ve konuştuğu cümlelerin tümü de - diğer karakterlerle diyalogları - kitaptaki yansıtıldıklarıyla birebir uymakta.
Karakterler arasındaki ilişki de bir o kadar iyi durumda kitapta. Birbirlerine karşı düşünceleri, birbirlerine karşı davranış biçimleri. Ani çıkışları paylaştıkları dakikalar tümü çok iyi bir şekilde alınmış olmakla beraber okuyucuya büyük bir empati düşüncesi keyfi veriyor. kesinlikle yavan kalmış yazılar değil.
Kitabın ana olayı bence karakterlerin yazar tarafından değerlendirilme kısmı. Karakterlerin düşündüklerini çok güzel anlatıyor ve kendi açısından bir iç monolog sunuyor. Bu sunduğu iç monolog karakterlere çok ayrı bir dünya katıyor ve hepsiyle bağlanmanız çok daha içten bir hal alıyor. Karakterlerin düşündüğünü dile getirdiği şeylerin bu kadar realist olması da aynı zamanda onlarla sizin aranızda sıkı bir iletişim varmış hissi uyandırıyor.
Aile bağları ilişkisi, kardeşlik ana hattı olarak gözükse bile kitabın ana kısmı bu üçgende dolanmasına rağmen bir ilişkinin diğer bir ilişkiye etkisi, insanların bu durumda nasıl bir düşünceyle baş başa kaldığını ele alıp okuyucuya bunu keyifli bir şekilde kitabını okutmakMelikşah Altuntaş’ın yas ve yaşanmamış (yaşanamamışlıklar) kitaplarına ve filmlerine bağımlılığı kendi kitabında da çok güzel bir şekilde gösterilmiş. Ah Carl’ın Kitabını senden görüp okuduğum o güne… İlk kitaba göre gerçekten çok çok başarılı bence. Diğer kitaplarda da burada olacağız.
Kalbimin her yerinden sarsıldım. Kelimeler değildi anlatılan, hislerdi. Hisleriyle yaşayan bir insanın kaybını hissettim kelimelerinde, kendimi de kitapta kaybettim. Öyle çok güçlüydü ki yazılanlar, o kadar etkileyiciydi ki. Ağırlığıyla ok attı vücuduma saplandım kitaba, elime almadığım zamanlarda da düşünmekten kendimi alamadım.
Çocuğunun ölüm haberini almış bir annenin kitabını okuyoruz. Ama anne hala bu yastan uzaklaşabilmiş değil, en derininde yaşıyor. Dünyaya bakış açısı tamamen sarsılmış. kalbi derinden yarılmış. Delirdikçe delirmiş, yasını unutmamak için yaslar üzerine ne varsa okumuş yüreğine yazmış. Hisleriyle birlikte yaşamış yasını, gözyaşları yenisi geldiği için kurumamış.
Kitapta olayı bize verirken kalbimizde yaşatıyor yazar; geçmişe dönüyor, dönüyor, dönüyor, dönüyor ama asla andan kendini kaptırmıyor. Kendisi ölümünden kopamadığı çocuğu gibi bizi de onun ölümünden koparttırmıyor. Bir insanın böyle bir şey nasıl yazabildiğine inanmak çok güç, nasıl böyle bir şeyle yaşayıp bunu yapınca insanın içi kabarıyor.
Eski notlarını görüyoruz çocuğuna kitapta, onun hakkında bilgi ediniyoruz. İnsanların onun hakkında bilgisini ediniyoruz, yazarın kaybettiği ve yüreğinde açılan yara hakkında. Baştan sona özetlemiyor belki onu yeterli oluyor ama. Derin bir acıya bölüyor tanımasa da okuru, kalbinde hissediyor yazarın yanında.
Zor kaldırabilecek bir kitap, çok çok içten yazılmış ama çok çok da taze bir acı. Çok sevdiğim bir kalem oldu, kanayan yarasını daha çok açan mazoşist yazarın dilinden gelen bu kitap çok çok farklı. Yasını yeşertmeye devam etmek isteyen insanlar için bir açık kapı, ama kapansa daha iyi olur bence. Kendinizi de bu kadar vurmaya gerek yok. Kesinlikle unutulmayacak bir kitap.
Carl’ın Kitabı: Ölüm Senden Bir Şey Aldığında Onu Geri VerNaja Marie Aidt · Everest Yayınları · 2022243 okunma