ATEUS
@ATEUS
9 Aralık
13 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Winston O'Brien'ı Tanrı gibi görüyordu. O dünyasındaki sesti, onu gözetleyen ve sürekli onu izleyendi. O hem işkence eden hem koruyandı; hem sorgulayıcı hem de dosttu...
Bu kitap gelecek zamanın ütopyası gibi görünse de aslında hemen her cağda rastlanan yönetim anlayislarinin farklı bir biçimini anlatmaktadır. Bireyin çoğunluğun arasında nasıl yok edilmeye çalışıldığının kurgusudur aslında...
Winston'a yaptıkları onu bilinçsizlestirmekti, bir insan musvettesine dönüştürmekti. Bu bana Cengiz Aytmatovun "mankurtlastirma" efsanesini hatırlattı. Düşmana verilecek en büyük ceza onun benliğini almaktı; hatıralarını, dilini, fikrini çalmak yok etmekti.
Küçük Prens incinmişti, incinip yollara düşmüştü. Suçluydu çünkü kendini cok seven bir gülü sevmişti. Belki de onu nasıl sevmesi gerektiğini bilememişti. Gezdiği her gezegen onda hayal kırıklıkları bıraktı. Ama o da birilerinin kalbine dokundu. Bir tilkinin kalbine... Tilki küçük prensten kendisini evcillestirmesini istedi. Alisirsin bana zamanla dedi. Küçük Prens beni de gülüm evcillestirmisti diye düşündü...
Oldukça sürükleyici bir aşk hikayesiydi ancak beni daha fazla yazarın çevresini realist ve bir o kadar samimî gözlemelerle anlatması cezbetti. Macide ve Ömer'in fevkalâde bir aşk yaşadığını düşünemedim ama evet bu bir aşktı dedirtti yazar. Belki de okuduğumuz kitapları ne zaman okuduğumuz da etkilidir. Benim ruh halim bir aşk öyküsü okumayı sıkıcı buluyordu bu yüzden belki ana tema aşk yerine insanların dalkavukluğu, çirkinliği ve İstanbulun gerçekçi resmedilisi dikkatimi çekti. Kesinlikle en beğendiğim sahne Macide'nin teyzesinin evini Ömer anlatırken burası tam da Emine teyze ve kızını yansıtıyor diye düşünmediydi. Kendini tam olarak bir medeniyete ait hissetmeyen yüzeysel hem ondan hem bundanci insanlar... Gerçi hangimiz öyle olmadığımızı söyleyebilir ki...
Yahya Kemal ve Celile Hanım... Onların aşkı bana Tanpınar 'ın Huzur romanındaki Mümtaz ve Nuran'ın aşkını hatırlattı. Mümtaz da Yahya Kemal gibi yurtsuz ve bir o kadar da savaşın buhranını yüreğinde taşıyan biri ama en çok Nuran ile Celile Hanım. Nuran tam bir Istanbul hanımefendisi ailesi köklü, saygın ; musiki şiir ve resimle yoğrulmuş bir kişilik tıpkı Celile Hanım gibi. Üstelik o da çocuklu ve dul aynı zamanda mağrur. Sonunda yine hüzünlü bir aşk ama tek fark Yahya Kemal Mümtaz 'a karşılık korkmuş ve aşkından vazgeçmiştir. Tanpınar'ın hocasının bu aşkını bilmemesine imkan yok belki de o hayran olduğumuz Mümtaz karakteri böyle doğmuştur. Mumtazin Nurana en çok da Istanbullu oluşuna aşık olması gibi Yahya Kemal sevgilisinin Istanbulluluguna aşık olmuştu belki de...
