Axşamlar uşaq yatmağa gedəndə sevdiyi insanı çağırır və yanında qalması üçün ona yalvarır. Südəmər körpə axşam yeməyinə oturan anasından ayrılmır.Böyük, bu mistik sevgini hiss etmir, anlamır. Lakin bizi bu qədər çox sevən balacalar bir gün böyüyəcək və çıxıb gedəcəklər. Bəs onda bizi onlar kimi sevən olacaqmı? Yatmağa gedərkən kim bizi çağırıb: "Yanımda qal" deyə yalvaracaq? Uşaq böyüyəndə daha belə deməyəcək, laqeydcəsinə: "Gecən xeyrə qalsın" - deyib yatmağa gedəcək. Bu sevginin qədrini vaxtında bilməliyik, çünki bir müddət sonra o qeyb olacaq və biz bir daha elə sevgini tapa bilməyəcəyik.
Lakin uşağın hərəkətləri ləng olanda böyük hövsələdən çıxaraq uşağı əvəz etməyə vadar olur. Bu zaman uşağa onun ən mühüm psixi ehtiyaclarını aradan qaldırmaqda kömək etmək əvəzinə, uşağın yerinə keçərək onun sərbəst şəkildə görmək istədiyi bütün işləri böyük özü görür, beləliklə də, uşağın aktivliyini təmin edən yolları bağlayır, onun inkişafının qarşısında keçilməz bir maneəyə çevrilir. Böyüyün onu yuyundurmasını, geyindirməsini, saçlarını daramasını istəməyən, bütün bunları sərbəst şəkildə etməyə can atan, lakin maneə ilə qarşılaşan "nadinc uşağın" çarəsiz qışqırığı bəşər övladının ən ilkin mübarizə formasıdır.