Ne yazık onlara ki çıkarlarına dokunulmadıkça dogru yola gitmezler ve Allah'n kendilerine sunacağı nimetleri bilmezler.
Ne yazık onlara ki kalpleri temiz olmadığı için herkesi kötü sanırlar ve günahsiza ve günahkâra bir fark gözetmeden kötülük ederler.
Ne yazık onlara ki duygulu çekingenliği korkaklık, samimiyeti yaltaklanma ve yardımı bir baskı sayarlar.
Ne yazık onlara ki kendilerine açılan saf bir kalbi zaaflarından istifade edilecek, istismar edilecek bir akılsız sayarlar.
Onların, geleceği yaratan insanlar arasında yeri yoktur.
Unutulacaklardır
"Once Kelime vardi," diye basliyor Yohanna'ya göre Incil. Kelimeden once de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yalnzlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yasadı insanın içinde, Kelimeler, Yalnızlığı anlatı ve Yalnızliğı içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalmızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.
Mukemmel bir daire çizilemeyeceği gibi, Aklin ve tecrubenin de insanı idaresi kolay değil. Tanrı çizmiyor her zaman kaderimizi; Madde ve ruh arasına cizilen sınırdaki kesinlik yok. Buyuk ihanetler pençesinde tutuyor insanl, Bayuk karışıklıklardan kaçtığı yerlerde bile.