Uzun süren sessizliğimin ardından bu güzel kitap için söylemediğim her kelimenin ziyan olacağının bilinciyle bu satırları yazmayı kendime görev edindim. İsteğim şudur ki, kelimelerimin acizliğine aldırış etmeyiniz.
Öncelikle Fatma Aliye'den biraz bahsetmek ve devamında Refet'i elimden geldiğince yazmak istiyorum.
Yazarımız Fatma Aliye'yi yıllar önce aldığımız edebiyat dersinde görmüş idik fakat tanımak ve anlamak nasip olmamıştı. Şimdilerde güzel arkadaşım @garibaninyuzugulermi ile birlikte okumalar yapıyor ve bunları konuşuyoruz. Nasıl olduysa karşıma Refet çıktı ve okumalarımızda bu kitabı da okuyup konuşmak mutluluğuna eriştik.
Sen ne güzelsin Fatma Aliye, yüreğin ne güzel kalemin ne güzel. 3 eserini okudum ve hepsi de birbirinden gerçek birbirinden güzel. İmkanım olsa seni tanımak isterdim güzel yürekli insan...
Refet, ahh Refet güzel kızım Refet. Seninle 138 sayfalık bir serüvenimiz oldu, bu senin yaşamının belki de yarısı iken benim yalnızca bir günümdü. Ama bil ki güzel kızım ben seninle doğdum seninle okudum ve seninle üşüdüm soğuk havalarda. Hayatımda kimseye kızım diye seslenmedim, çünkü ben de henüz büyümedim. Ancak seni okurken yavrum gibi bağrıma basmak istedim. Söylenecek sözler kifayetsiz bundan böyle.
Var ol Fatma Aliye. Kalemine, yüreğine ve güzel kızımız Refet'imize sağlık...