Şimdi gelin, Yahya Kemal'in, ezanın yasak olduğu dönemde yazdığı "Ezan-ı Muhammedi" isimli şiirini okuyalım...
Yahya Kemal bu görkemli mısraları, 1942 yılında, ezansız bir Türkiye'de yayınladı. Bu yüzden de şairin başı tek parti (CHP) yönetimi ile derde girdi. Çünkü CHP 1932 yılında ezanı Türkçe-leştirmiş, ezanın Muhammedî kimliğini nisyana (unutulmaya) terk etmişdi. Unutulsun istiyordu. Halbuki Yahya Kemal, Ezan-ı Muhammedî'yi asıl kimliğiyle kudretli mısralarda vurguluyor, "Gök nura garkolur nice yüzbin minareden" mısraını okuyan her Müslüman'ın yüreği ürperiyordu.
İnsan ne zaman insan olacak be? Pantolonlar, kolalı yakalar, şapkalar giyiyoruz, ama hala katırız, kurduz, tilkiyiz, domuzuz. Bizde Tanrı‘nın sureti varmış! Kimde? Bizde mi ? Tüh suratımıza?