Mutsuz Çocukların Tanrısı, okurun derin duygularına dokunan bir kitap beklentileri karşılamak gibi bir amacı yok. Bu roman, çocukluğun kırık yerlerine dokunuyor; susturulmuş çığlıkları, erken büyümüş gözleri anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe fark ediyoruz ki anlatılan şey yalnızca bir kurgu değil, büyük bir hesaplaşma. Çünkü bu hikâyede çocuklar kollanmıyor; hayat, bütün ağırlığıyla onların omuzlarına bırakılıyor. Yazar, okurun huzurunu bilinçli olarak bozuyor; çünkü bazı hakikatler ancak sızladığında fark ediliyor, acıttığında yerini buluyor. Bazı şeyleri anlamak için bazen sert bir tokat yemek zorunda olduğumuzu farkediyoruz. Herkese tavsiye edebileceğim bir kitap.