“Ama hep kendini görmek istiyorsun. Hayatının her anında. Ve algıladığın görüntün her eyleminde, her hareketinde hep senin önünde. Ve belki de sabırsızlığının sebebi de budur. Hislerinin körleşmesini istemiyorsun. Önüne koyduğun aynada gözlerini açıp kendini görmeye zorluyorsun kendini. Ve kendini gördüğün anda hislerin donup kalıyor. Aynada gördüğün artık sen değilsin. Çünkü kendini görmeye de dikkat etmelisin zaten. Kendini görmeyi bıraktığını, başkalarının gördüğü gibi görmeyi başaramazsın. O zaman sadece kendin için kendini tanımlamış olursun. Ve artık aynanın sana gösterdiği algıyı neden kabullenmen gerektiğini de anlayamazsın.”