Ada
@Adaa0
Sevdiğim kitaplara ait kişisel günlüğüm
Şu anda okuduğu kitap
Yaşam yaşanmaya değmediği için insan kendisini öldürür, işte bir gerçek kuşkusuz, ama kısır bir gerçek, çünkü fazlasıyla açık. Ama yaşamaya yöneltilen bu aşağılama, içine daldırıldığı bu yalanlama, hiç anlamı olmamasından mı geliyor? Uyumsuz olması, umut ya da intihar yoluyla kendisinden sıyrılmayı mı gerektiriyor?
Kendini öldürmek,bir anlamda, melodramlarda olduğu gibi içindekini söylemektir. Yaşamın bizi aştığını ya da yaşamı anlamadığımızı söylemektir.
Dekorların yıkıldığı olur. Yataktan kalkma, tramvay,dört saat çalışma, yemek, uyku ve aynı uyum içinde salı çarşamba perşembe cuma cumartesi, çoğu kez kolaylıkla
izlerim bu yolu. Yalnız bir gün “neden?” yükselir ve her şey bu şaşkınlık kokan bıkkınlık içinde başlar. “Başlar”, işte bu önemli. Bıkkınlık, makinesi bir yaşamın edimlerinin sonundadır, ama aynı zamanda bilincin deviniminin başlangıcıdır. Onu uyandırır, gerisine yol açar. Gerisi, bilinçsiz
olarak yeniden zincire dönüş ya da kesin uyanıştır. Uyanışın ardından da sonuç gelir zamanla; intihar ya da iyileşme.
Ruhu iyileştirmek bedeni iyileştirmekten daha önemlidir, çünkü ölmek, kötü bir hayat yaşamaktan daha iyidir.
Thales’e en evrensel sevinç ne olduğu sorulduğunda, şöyle yanıtlamıştır: “Umuttur, çünkü umut başka hiçbir şeye sahip olmayanların yanındadır.”