Adile YILDIRIM
@Adelpdr
En kötülerde bile güzel, iyi ve korunmaya değer bir şeyler bulunduğuna inanıyordu: Mesela çiçek sevgisi, kuş sevgisi, evlat veya eş sevgisi ….
Reklam
Ben hep başka bir cümle duymak istedim, sense bunu: Sen benimsin. Neden özellikle bu? Aşk anlamına bile gelmiyor, daha çok yakınlık ve gece.
Görmeden de sevebilir mi insan? Her bir kelimede, insanın kalbi aşkın coşkusuna daha çok esir olur mu? Sanki her sayfada okuduğumuz aşk büyüyor. Her bir sayfa aynı zamanda günlük gibi… Kafka’ nın hayallerinde büyüttüğü kadına şefkatini her bir kelimede okuyor , okudukçada imreniyorsunuz… Kitapta onaylanmayan bir aşkın savunuluşu var gibi üstelik Kafka bunu Milena’ ya inandırmaya çalışıyor. Zaman zaman okumak zor oldu. Çünkü sadece Kafka’nın kaleminden çıkan cümleler ile olayı anlamaya çalışıyor Milena’nın neler yazmış olabileceğini tahmin ediyorsunuz… Ben çoğu zaman ben olsaydım bu mektupları okuyan ne hissederdim dedim. Karşımda naif, hoşgörülü, tüm hücresi ile sevmeyi seven bir adam vardı… Kitabın yarısındayım ne olacak, daha doğrusu bir şey olacak mı bilmiyorum… Heyecan yok bir dinginlik var, durağan ilerleyen bir roman şu ana kadar… Garip ve heyecanlı olan ise bir zamanlar bu mektuplar iki aşığın çarpan kalplerine ritim tuttu…
“Gelme, bırak bir gün çok gerektiğinde gelmeni istersem hemen geleceğin umuduyla yaşayayım ama şimdi gelme”
