Hayatımızın ilk beş yılında öğrendiklerimiz hayatımızın geri kalanında öğrendiklerimizden daha fazladır. Sevgiyi, nefreti, insanlığı hayatımızın ilk beş yılında büyük ölçüde öğrenmiş oluruz. İlerleyen yıllarda enerjimizin çoğunu yanlış öğrendiklerimizi düzeltmeye harcarız.
Meditasyonu kendimizi geliştirmek için değil, her şeyi daha iyi yapmak İçin içimizde uyanan kompulsif arzuya bir son vermek için yapıyoruz. Deneyimli bir meditasyoncuyu belli eden şey, onun uzun yıllar boyunca hiçbir yargılama yapmadan nefes alıştırmasına tekrar tekrar geri dönmekte gösterdiği istektir.
Zihnimizin demir atmaya ihtiyacı vardır. Ruhsal acılarımızın çoğunluğu zihnimizin bir konudan bir konuya sıçramasından - ki bu son derece yorucu birşeydir- ya da bizi mutsuz eden düşüncelerden ve duygulardan kaynaklanır. Zihnimizin bu tür bir davranış içinde olduğunu fark ettiğimizde ona nötr ve değişmez bir yere demir attırmamız gerekir.
En yaygın çapa nefestir..