.... yaşamımın değerinin ulaştığım yerden, elde ettiğim şeylerden kaynaklanmayıp buraya niçin ulaştığımda, bunları niçin elde ettiğimde yattığını düşünerek avuturdum kendimi.
Hevesleri, beklentileri, erteledikleri, kursağında kalmış kelimeleri, kaçırılmış bakışları, gizledikleri, bitirilmemiş mektupları, suşuşları, istemsiz veda edişleriyle tamamlanmamiş bir cümledir insan. Son anda binmekten vazgeçtiği bir otobüs, suskun kalınmış bir telefon araması, sinemada yanında duran boş koltuğa bakış ... Tamamlanmamış bir cümledir insan.
Sonra yeniden sevmek istiyorum. Masmavi gözleri var. Onu sevmeyi bir tutku haline dönüştürüyorum. Bu sevgide tüm sevgilerim, sevebilme gücüm var. Gelecekteki sevgileri de yaşar gibiyim. Geçmiştekileri de.