Fariz Namazlı
@Advic
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gürcü yazçısı Nodar Dumbadzedən oxuduğum sayca 5-ci əsərdir. Bu hekayə təkcə müharibədən sonrakı Gürcüstanda bir gəncin həyatından bəhs edən avtobioqrafik hekayə deyil, bu ümid və arzuların insanların çiyinlərinə necə ağırlıq gətirə biləcəyi və yaşamaq üçün güc tapmağın nə qədər vacib olduğuna dair dərin bir düşüncələr formalaşdıran bir əsərdir. Dumbadzenin pis əsəri yoxdur, oxuduğum bütün əsərləri şedevrdir. "Qorxma, ana" - sadəcə təsəlli sözlərindən ibarət deyil. Bu, hisslərini gizlətməyə və kütləvi sakitlikdən özünə qapanmağa məcbur olan bütün dünyaya ünvanlanan müqavimət və ümid simvoludur.
Qorxunun tez-tez qaydaları diktə etdiyi bir dünyada sevgi və gülüş azadlığın bu nadir qurtumlarına çevrilir. Nodar Dumbadze məhz bundan danışır - ən çətin həyat şəraitində belə, insan sevmək və sevinmək qabiliyyətini özündə saxlayarsa, insan olaraq qalır. Ən çətin anında pənah gətirə biləcəyi insan yanındadırsa, o çətinliyə tab gətirəcək.
Müəllif demişkən, "İnsan güldükcə qırılmır. Sevdikcə yaşayır"
Macar yazıçı Agota Kristofun qısa həcmli əsəri. Əsəri qəhrəmanı adı bilinməyən bir ölkədə yaşayıb, 15 yaşında oranı tərk edərək başqa bir ölkəyə gedib, orada bir fabrikdə işləyir. Doğma yurdundan didərgin düşüb yeni ölkəyə sığınan, amma içindəki xatirələrdən qaça bilməyən bir şəxsin hekayəsidir. Əsərin qəhrəmanı uydurduğu xəyalla yaşayır, bir gün keçmişdəki həyatının bir hissəsi ilə qarşılaşır və bundan sonra özünü yenidən formalaşdırmağa qərar verir.
Çoçukluğumun mutlu geçtiğini bile söyleyebilirim. çünkü çoçukluğun başka şekillerinden haberim yoktu.
