Özlem

Sayfaların kendisini yiyip sindirdiğini; kanını, etini emdiğini, kendisini mürekkebin bir bileşenine dönüştürdüğünün farkında.
Sayfa 48
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İç içeliğin duvarları yıktığı, bilinmez olanı anlaşılır kıldığı yalan. İç içelik var olan mesafeyi daha da derinleştiriyor. Anlaşılmazlık damla damla birikiyor, zehir durmaksızın yoğunlaşıyor.
Sayfa 39
Uyuyamayanın yatağı taşa dönüşüyor.
Sayfa 36
Kurtuluş için bazen çile sahiplerinin ömürlerini aşan bir zaman gerekiyor. Kader belirsizliğin öteki adı.
Sayfa 35
Kaygıyla bakıyorum bizim kuşağa! Geleceği ya boş, ya karanlık görünüyor. Böyleyken, bilincin ve kuşkunun yükü altında Eylemsizlik içinde kocuyor.
Sayfa 25