Çok sonraları anladım ki yoksulluk ve sefalet içinde yaşayan Rus halkı, kendilerini acılarıyla eğlendirmeyi, onlarla çocuklar gibi oynamayı pek seviyor ve mutsuz olmaktan nadiren utanıyordu. Bitip tükenmek bilmeyen tekdüze çalışma günlerinde acı bayrama, yangında eğlenceye dönüşebiliyordu, anlamsız bomboş bir yüzde bir sıyrığın süs olması gibi…
“”Birilerinin mutsuzluğu diğerlerinin mutluluğudur demeyeceğim. Ama mutsuzlar arasında konuşacak daha fazla şey olduğuna inanıyorum. Mutlu insan yabancılaşıyor.””