Ahmet
@Ahmet2247
Yazaramız aslında hepimizin bildiği ama uygulamadığımız İlişki dinamiklerinin nasıl olması gerektiğinden tatlı tatlı bahsetmiş.
Öncelikle kitapta dikkatimi çeken şey her bölümde karakalem çiziminin olması çok hoşuma gitti seviyorum böyle şeyleri.
Her bölüm üzerine konuşalası ve tartışalası bir konu etrafında şekilleniyor. Ama benim
en sevdiğim ve katıldığım kısım belirli dönemlerde ilişki üzerinden konuşmak ama tartışma yaratma amacıyla değil yazarın kendi deyimiyle mesela tanrı varmı yok mu gibi felsefik konuşma üzerine sunulan görüşler gibi bir sohbet ortamından bahsediyor.
Bazen oturup ne durumdayız nedir yanlış giden bir şey veya içine atılan proplemler karşı tarafa kurulma var mı yok mu kritiği yapmak çokça faydalı olcağını düşünüyorum.
Kitap öyle makalevari üslupla da yazılmamış. Yazar üst perdeden konuşmuyor veya nutuk çekmiyor. Açıkçası kitabı okuduğumda çay içerken yapılan sohbet havasında hissettim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Böylesine ağır yaşanmışlıkların üzerine hangi kelimeyi hangi cümleyi yazsak yeterli gelebilir ki? Bazı hikayeler insanlar tanıklık etsin diye yazılır. Bende yaklaşık 40 yıl önce yaşanmış bu gerçek hikayenin artık şahidiyim.
Kitabın ilk bölümünde geçmiş ve şimdi arasında gidip gelmeler olduğu için dikkatim çok dağıldı ve olayların ilerleyişini kavramada biraz zorlandım.Özellikle 132–142. sayfalar arasındaki kısımda odak İntiharı yaşamış olabilirim. Bu kısmı birkaç kez dönüp dönüp okumak zorunda kaldım ve neredeyse kitabı yarım bırakıyordum.Ama esas anlatı ikinci bölümde başlıyor. O andan sonra kitabı elimden bırakamadım. Anlatılan her şeyin ruhu bana çok geçti. Hamnet’in "Judithle yer değiştirelim, ölümü kandıralım" ve "Ölüme bir saniyecik gözünü kapa" sözleri beni derinden etkiledi.Agnes oğlunun yasını tutarken, kocasının "ölen öldü, işimize bakalım" tavrıyla onu o halde bırakıp gitmesi sinirimi gerçekten hoplattı. Agnes ile bahçedeyken onun ayaklarını lime lime etmesini istemem biraz da bundan.Ama Agnes ne yaptı? Yine kendini onun kucağına bıraktı. Büyük bir yasın içindeyken buna da bir şey diyemiyorum elbette.Shakespeare’in oğluna bir atıf olarak Hamlet’i yazması bana biraz vicdan hafifletme çabası gibi geldi. Ölen geri gelmez, ama çocuğunun annesi bu kadar yıkılmışken onu yalnız bırakmak bana göre oğlunun hatırasına yapılabilecek en büyük saygısızlık.Velhasılı ikinci bölümden sonra okuması akıcı olan bu kitapta Agnesla beraber üzüldüm sinirlendim ağladığım yas sürecine ortak olduğum güzel bir eserdi.
7/10
