Pablo Neruda;
Neden şiirlerimi çalıp sevgiline kendi şiirlerinmiş gibi okudun postacı?
Postacı:
Üstad;
Şiir yazanın değil ihtiyacı olanındır.
Benim o şiirlere ihtiyacım vardı...!!!
Tehlikeli sayılmam artık.
Kalbimi kalın bir kitabının arasında kuruttum
Onu orada;
Beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi unuttum.
Kalbim…!
Şiirim Hacer’ül esved taşı
Ben şiirin nefer taşı…