Ahsen soysal
@Ahsensoysal
10 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
""Harfler olmasaydı...
Hiçbir kadın hiçbir erkeğe, hiçbir erkek hiçbir kadına bir tek sevgi sözü söyleyemezdi. Deniz köpüklenmezdi. Çiçeklere rayiha yürümezdi. Dünyanın bütün dillerinden yapılmış bir dil, kirpiklerin hevesini parmaklarla mucizeye çevirmezdi. Zaman, doğumla ölüm arasında cümle kuramazdı. İnsanlar birbirlerine gözyaşı boncuklarından armağanlar sunmazdı.
İnsan ayrılığa şiirler söylemezdi. Hazla hüzün arasında salkım çiçekler açmazdı dünya...
Ölümü gördükten sonra kimse kimseyi sevemezdi. Hayal olmazdı... Hatıra olmazdı...
Yeryüzü beşiğinde gökyüzü uyumazdı.
Doğanın kalemi ile doğanın kağıdına şiirler yazamazdı insan...""
Şu yazının güzelliğine bakar mısınız?
Şiirleriyle bizleri mest etmeyi başarmış bir şairin düz yazıyla da ne kadar etkili olabileceğinin bir göstergesi kitaptaki düz yazı alanları...
Okuduğum neredeyse her şiirde müthiş benzetmelere şahit oldum...
İki satırın sonsuz düşünce gücüne sahip olması, okuduğunuz her şiirde söyle bir takılmanıza ,hissetmek için ufak çaplı bir zamana ihtiyaç duymanızı sebebiyet veriyor...
Şükrü Erbaş
Şükrü Erbaş ile başladığım yolculuğum tüm hızıyla devam ediyor...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nerden başlasam bilemiyorum, kitap harikaydı. Girişte “karpuzlu kekime” diye başlayan bir kitabım da vasat olmasını beklemiyordum zaten. İlk defa Gökhan Özcan okudum.
Anladığım kadarıyla yazar biraz deli, biraz divane, hayal gücü yüksek. Cümle kurmada usta. Deli olması beni kendine daha çok çekti. Fantastik hikayelerinde bile kendinizi bulabileceğiniz çok fazla detay var. Her hikayesi çok özel, çok güzel.
Benim en beğendiğim 3-4 tane hikaye var, sanırım kafamda bir süre daha yaşayacaklar. Eğer birine kitap hediye etmek istiyorsanız ve bu özel bir kitap olsun istiyorsanız “Serçe Parmağı” tam size göre.!
Ben niye bu kadar uzun süre okudum ? Kafam karışıktı, kitap zaten karmaşa ;) Yoksa bir solukta bile biter. Ama bence, sindire sindire yaşayarak okuyun derim.
Yine Stefan Zweig’ın kısa süre için farklı bir kişi olmanızı sağlayan eseri: Bir Çöküşün Öyküsü. Açıkçası bunun gerçek bir hikaye olduğunu öğrendikten sonra, kitabın arkasında yazıyor, daha etkileyici olduğunu söyleyebilirim. Kişilik analizini, kahramanının ruhsal durumu çok iyi anlattığını düşündüğüm Stefan Zweig’ın bu kitabında, bakış açınıza göre iki farklı insanın çöküşünü görebilirsiniz: sürekli göz önünde olan, herkesin imrendiği ve çevresinde pervane olduğu bir kadının çöküşü ya da kendi çıkarları için ülkesine zarar vermiş bir aristokratın çöküşü.
Bu ikisinin ortak bir noktası var: insanlar. Yaşama amacı insan olan bir kadının çevresindeki herkesi kaybetmesiyle yaşamının bitişini anlatıyor. Herkesin çevresinde olduğu bu kadın nasıl mı yalnız kalıyor? Sürgün edilerek. Ülkesine verdiği zarardan dolayı kral tarafından sürgün ediliyor ancak bunun uzun sürmeyeceğine inancı o kadar fazla ki açıkçası ben bile okurken acaba nasıl geri dönecek diye düşünmüştüm. En çok güvendiği şeyse yine çevresindeki insanlar. Gücünü kaybetmesiyle birlikte onların da hepsi ortadan kayboluyor ve kendini gerçek anlamda yapayalnız buluyor. Başlarda eskisi gibi olacağına inancı olduğu için soğukkanlılığını koruyabilse de bu sadece 3 gün sürüyor. Bu derece unutulması ve kimsenin onun gidişini umursamamasıyla sonunda 3. günde çıldıracak seviyeye geliyor.
İnsanlarla oynamaya bu kadar alışan bu kadın kendisine oynayacak köylüler bulsa da bu onu tatmin etmiyor, tatmin etmekten çok küçük düşürüyor. Bu kadar küçük düşmeye dayanamayan kadın bir plan yapıyor ve bu planla unutulmayan biri olacağını düşünüyor. Ayrıca şunu da paylaşmak istiyorum: Ölümsüzlük planı içindeki partilerini yaparken Fransa’da doğu kültürü moda oluyor ve şato, kıyafetler buna göre yeniden düzenleniyor, Türk tatlıları ve
Tolstoy her zaman ki gibi mükemmel dili ve güçlü kalemi ile harikalar yaratmış. Tolstoy okumak gerçekten ayrı bir keyif. Bence çocuk kitabı demek çok yanlış olur her yaştan insanın okuması gereken bir kitap. Minik minik hikayelerden oluşuyor, her hikayeden ders çıkarmamak mümkün değil. Ben işlerimin yoğunluğundan dolayı geç bitirdim, yoksa 1 saatte bitecek bir eser...
Bu kitap hakkında hali hazırda çok güzel incelemeler yazılmış, birçok farklı açıdan yaklaşılmış. Benim vurguladığım nokta ise bir dostunuza veda ederken ayak üstü yapılan sohbetin doyuruculuğu ve verdiği hazzın üstünlüğü olsun. Çünkü Ermiş tam da bu tarzda yazılmış.
Tam da ihtiyacımız olan noktaları hep tam onikiden vurmuş. Kitaptaki didaktik aforizmalar mükemmel ama daha da mükemmel olan kitabın üslubu sanırım. Sabahattin Ali okumalarından sonra güzel üslup hastalığı bana da bulaştığından bu konudaki arayışımı şu kısacık kitapla doyurmak şaşırtıcıydı. Bazı cümleleri aynı hazzı alabilmek için tekrar tekrar okudum diyebilirim.
Sohbet tarzında ve samimi üslupla yazıldığından kitabın içindeki dünyaya hemencecik adım atmış buldum kendimi. Bu yüzden Ermiş'e ; "Gel boşver gemiyi, bi' çay içelim dertleşelim seninle" diyesim geldi.
Acının da hayatın bir parçası olduğunu bir türlü kabullenemiyoruz, Ermiş kabullen diyor, diğer türlü diyalektik anlayış gereği zevki de algılayamazsın diyor. Ama diyorum keşke hayatın kanunları böyle olmasaydı, ne olurdu ki kötülüğün olmadığı, insanların ve bilhassa hayvanların birbirini vahşice yemediği bir dünya olsa ? Diyorum da kalıyorum. İyisi mi bunları pek fazla düşünmemek.
Ben sonunda erdim galiba, siz de ermek istiyorsanız, açık adres elinizde.
