Ben aşkı şiirlerde, romanlarda olduğu gibi bir parlak yaz gecesinin mehtabında başlayıp sabahında biten bir rüya addedenlerden değildim. Benim için sevmek bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti
Pekala. Bizden sonra balonlar uçacaklar, ceketlerin modası değişecek... Belki de altıncı hissi bulup geliştirecekler.
Ama hayat o eziyetli, o esrar dolu, mutlu hayat yine eskisi gibi kalacak. İnsan bin yıl sonra da yine hep öyle içini çekerek: Ah yaşamak ne zor! deyip duracak, bununla birlikte yine, tıpkı şimdiki gibi ölümden korkacak, onu istemeyecek. Anton Çehov