Bütün həqiqət əslində necə də sadədir və buna rəğmən onu tapmaq necə də uzun çəkir. Və mən bəlkə də hələ çox onun yamaclarında yolumu azardım, ovçu tələlərinə ya da düşmən minalarına qurban gedərdim, əgər ki Lüdviqin ölümü raket kimi önümüzdə partlayıb bizə doğru yolu göstərməsə idi. Görəndə ki, cəmiyyətimizin cərəyanı, ölümün uçurumtək dar kandarından qazandığımız həyatımızın iradəsi, yarımçıq doğruların və müştəbehliyin sınanmış formalarını bir kənara silib-süpürüb özünə yeni sahillər axtarmadı, əksinə unutqanlığın bataqlığında ilişib, ibarələrin dayazlığına axıb, şəraitin, qayğıların və peşələrin çuxurlarına töküldü, biz şübhəyə düşdük. Bugün mən bilirəm ki, həyatdakı hər şey bəlkə də bir hazırlıqdır və necə ki bir ağacın hüceyrələri və borucuqları ərşə can atan şirəni sadəcə qəbul edib irəli ötürməlidir, eləcə də bəlkə də bizim təklikdə, hər kəsin özü üçün öz hücrəsində gördüyü fəaliyyətindən bir gün nə vaxtsa günəşlənib pıçıldaşan yarpaqlar, tumurcuqlar və bir azadlıq doğacaq.