Aytac Yusifova
@Aitadsch
Şu anda okuduğu kitaplar
Dövrümüzdə keçmiş əsrlərin xəbərsiz olduğu, azömürlü bir varlıq yaşayır: kinoteatrdan çıxmış insan. İzlədiyi film ona nələrsə edib. Sırf öz mənfəəti haqda düşünmür. Digərlərinə qarşı sevgi duyur. İnanır ki, böyük işlər görəcək. Amma, təəssüf ki, ömrü beş-on dəqiqədir. Küçə kinoteatrlardan çıxmayanlarla doludur, zəhrimar tökülən üzləri, laqeydlikləri, məkrli yerişləri ilə onu mühasirəyə alıb udurlar.
Reklam
Onun üzü o qədər sakit idi ki, insan onun bu ölümdən razı qaldığını güman edə bilərdi.
Hansı bir masada isə bizim heç tanımadığımız adamlar tərəfindən bir sənəd imzalanmışdır. Nəticədə illər boyu əvvəlcə dünyanın nifrətinə, böyük bir cəzaya layiq olan bir halı bir məqsəd kimi qəbul etmək məcburiyyətində qalmışıq.
Anacan, anacan! Mən səndən ötrü hələ körpəyəm!
Nə üçün mən başımı sənin dizlərinə qoyub ağlamıram? Nə üçün mən daha qüvvətli görünərək, daima mətanətimi saxlamaq məcburiyyətində qalıram? Mən də başqalarının mənə təsəlli verməsi üçün heç olmazsa bir dəfə ağlamaq istəyirəm..
Reklam