Al Alvarez
@Al_Alvarez
7 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Bu kitaptan önce Zeynep Kaçar’in “Kabuk” kitabını okudum. O kitabı bitirdiğimde de aklıma aynı düşünceler gelmişti: İnsan anlaşıldığı sürece insan olmaya devam ediyor.
Anlaşılmak ve anlaşıldığını hissetmek bizim aslında en gerçek ve en temel ihtiyacımız. Görülmediğimiz duyulmadığımız bir evrende var olmak istemiyoruz. Görülmediğimiz yerde hırçınlaşıyor, kabuğumuza çekiliyoruz.
Kim olursak olalım, zekamız veya statümüz ne olursa olsun, bir başkasının zihninde ve kalbinde yer kapladığımızı bilmek istiyoruz. Mattis’in kuşla kurduğu bağda aradığı da aslında buydu: Yargılanmadan duyulmak. Birbirimize olan toleransımızı yitirdiğimizde, karşımızdakini yaşayan bir ruhtan ziyade bir nesneye dönüştürüyoruz. Oysa görülmediğimiz bir dünyada var olmaya çalışmak, insanın ruhunda onarılması güç hasarlar bırakıyor.
Bir umut..
Dehşetengiz
Kitap, 1518 yılında Strasbourg'da vuku bulan bir dans histerisi salgınını konu alıyor. Sefalet içindeki bir halkı konu alan bu kitap çok trajik ve insanlık dışı bir olayla başlıyor. Bu insanlar o kadar sefalet içindedir ki bebeklerini ya öldürmek ya da yemek zorunda kalıyorlardır. Kitap bu sefalet içinde yaşayan halk için bir çözüm bulmaya çalışan görece vicdanlı bir kralın yanı sıra vicdansız ve zenginlik içinde yaşayan ve insanların canını hiçe sayan bir piskoposu da ele almaktadır. Beni en çok dehşete düşüren ise kitabın son bölümündeki son cümle (olay) olmuştur.
Araştırdığımda bu salgının gerçekten vuku bulduğunu öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Téule'nin kalemini seviyorum. İntihar Dükkânı kitabı da benim için unutulmaz bir eser olmuştu.
Murat Menteş'in Derde Deva Randevu-1 kitabında yazar Kurt Vonnegut'un ismine denk gelmiştim. Çok sevdiğim bir yazarın (Murat Menteş) sevdiği ve kitaplarında yer verdiği bir yazarı okumasam olmazdı.
Savaşın içinden gelen birinin geçmişi, savaş anıları ve geleceği ile ilgili biraz kurguyla ama çok gerçek çok sade mizahî bir anlatım sağlanmış. Vonnegut'un okuduğum ilk kitabıydı fakat son olmayacak.
Derde Deva Randevu-1 kitabından bir alıntı eklemek istiyorum:
''Savaş, milyonerlerin milyarder olabilmesi için beş parasızların birbirini öldürmesidir.''
Anın kehribarında yaşamaya ve ''Neden ben??'' diye sorgulamaya devam..
İlişkilerinin mahkumu masum kadınlara.
Édouard Louis 
Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri
Kitabın dili öylesine sade ve akıcıydı ki, sanki yazar karşıma oturmuş da bana hikâyesini anlatıyormuş gibi hissettim. Elime aldığım andan itibaren su gibi aktı; tek solukta okunabilecek insanın yüzüne çarpan gerçekçilikte bir anlatımı ve anlatı vardı.
Sayfalar ilerledikçe bir evladın annesine dair gözlemleri, duyguları, anıları ve iç hesaplaşmalarıyla karşılaştım. Hem geçmişle yüzleşmek hem de annesiyle olan ilişkisinin yaralarını iyileştirmek amacıyla yazılmış bu kitap, adeta bir katarsis niteliğindeydi.
Kitabın daha ilk sayfalarından itibaren canımı acıtan bir yeri oldu. Hayatı güzelleştirmesi, yaşanır kılması için gereksinim duyduğumuz ilişkilerin insan yaşamını bir cehenneme çevirmesi kitap boyunca kağıt kesiğine benzer bir acı gibi bende kaldı. Çok ince ama azalmayan bir sızıyla okudum kitabı. Kitap, babasının hem annesi hem de kendisiyle olan ilişkilerinin yer aldığı bu kitapta tek bir kişinin -babanın- etrafındakilere hayatı nasıl kafese çevirebileceğinin acı bir örneği niteliğinde.
Özgür iradenin varlığını çoğu zaman sorgulatıyor: ''Neden boşanmıyorsun, neden kendine bunu yapıyorsun, neden kendini hak etmediğin bir hayatı yaşamaya mecbur bırakıyorsun, neden kötüsün, neden çocuklarına kötü davranıyorsun...''. Ama bir yandan da biliyordum ki psikolojik olarak sağlam ve sağlıklı olmamıza engel olan sağlıksız ilişkilerde karar almak ve hareket etmek bir bebeğin ilk adımlarını atmasından da zordur. Bu sorgulamalar arasında, bir kadının kendisini özgürlüğünden mahrum eden ilişkilerden sıyrılarak yeniden doğuşuna şahit oldum.
Kitap bana bir gerçeği yalın bir dille hatırlattı: Kötü ilişkiler zincirleme bir biçimde bize hep zararı getirirken, koşulsuz kabul gördüğümüz tek bir iyi ilişki bile bizi iyileştirebilir.
Bana da kendi hayatımda bir
Édouard Louis Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri
Kitabın dili öylesine sade ve akıcıydı ki, sanki yazar karşıma oturmuş da bana hikâyesini anlatıyormuş gibi hissettim. Elime aldığım andan itibaren su gibi aktı; tek solukta okunabilecek insanın yüzüne çarpan gerçekçilikte bir anlatımı ve anlatı vardı.
Sayfalar ilerledikçe bir evladın annesine dair gözlemleri, duyguları, anıları ve iç hesaplaşmalarıyla karşılaştım. Hem geçmişle yüzleşmek hem de annesiyle olan ilişkisinin yaralarını iyileştirmek amacıyla yazılmış bu kitap, adeta bir katarsis niteliğindeydi.
Kitabın daha ilk sayfalarından itibaren canımı acıtan bir yeri oldu. Hayatı güzelleştirmesi, yaşanır kılması için gereksinim duyduğumuz ilişkilerin insan yaşamını bir cehenneme çevirmesi kitap boyunca kağıt kesiğine benzer bir acı gibi bende kaldı. Çok ince ama azalmayan bir sızıyla okudum kitabı. Kitap, babasının hem annesi hem de kendisiyle olan ilişkilerinin yer aldığı bu kitapta tek bir kişinin -babanın- etrafındakilere hayatı nasıl kafese çevirebileceğinin acı bir örneği niteliğinde.
Özgür iradenin varlığını çoğu zaman sorgulatıyor: ''Neden boşanmıyorsun, neden kendine bunu yapıyorsun, neden kendini hak etmediğin bir hayatı yaşamaya mecbur bırakıyorsun, neden kötüsün, neden çocuklarına kötü davranıyorsun...''. Ama bir yandan da biliyordum ki psikolojik olarak sağlam ve sağlıklı olmamıza engel olan sağlıksız ilişkilerde karar almak ve hareket etmek bir bebeğin ilk adımlarını atmasından da zordur. Bu sorgulamalar arasında, bir kadının kendisini özgürlüğünden mahrum eden ilişkilerden sıyrılarak yeniden doğuşuna şahit oldum.
Kitap bana bir gerçeği yalın bir dille hatırlattı: Kötü ilişkiler zincirleme bir biçimde bize hep zararı getirirken, koşulsuz kabul gördüğümüz tek bir iyi ilişki bile bizi iyileştirebilir.
Bana da kendi hayatımda birGörülmeyen Çocuklar
İnsanlığımı Yitirirken 
Osamu Dazai Erken dönem yaşantılarından itibaren kendinin farkında olan fakat kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamış bir insanın hikayesi. Hiç görülmediği için varoluşsal sancılar çeken ve belki de bu sancılardan kaçmak adına hiç var olmamayı seçmiş, kendine yeni bir 'soytarı' personası yaratarak yaşamını sürdürmüş bir insanın hikayesi.
Neden bu denli ürkek bir oğlan olarak büyümüş ve neden insanları hiçbir zaman anlayamayacağı düşüncesi onu korkutuyor? Kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamayı neden seçmiş? Bu sorunun cevabını net bir şekilde veremiyoruz. Her ne kadar kesin bir yanıt veremesek de babası ile olan çocukluk geçmişinden doneler ve kitabın son dizeleri bize baba-oğul ilişkisini sorgulatıyor.
Hediye olarak her çocuğuna ne istediğini sorarken bile kendi almak istediği hediyelerin dilenmesini isteyen bir babanın oğlu olduğu için mi?
Yaşamın ilk yıllarından itibaren ıstırap kelimesinin yaşamı ile kesiştiği noktada hep babası var olduğu için mi?
İntiharı yaşantılarıyla, düşünce ve duygularıyla ilmek ilmek işleyen bir eserdi. Ailesi onu görse ve duysaydı, belki de bu denli yalnız, bu denli anlaşılmamış hissetmezdi. Belki de başkalarının gözünde sadece “tuhaf” ya da “uyumsuz” olarak görülen o karmaşık iç dünya, bir kez olsun gerçek bir şefkatle karşılaşsaydı, bu hikâye başka türlü yazılabilirdi. Kitap boyunca bir 'soytarı' maskesiyle hayatta kalmaya çalışan bu karakterin aslında en çok “insan” kalmak için mücadele etmesi...
Bu kitap yalnızca bir bireyin çöküşü değil, aynı zamanda onu izleyen, susan ve görmeyen bir dünyanın da yüzleşmesi gereken bir aynaya dönüşüyor. Görülmemiş ve duyulmamış çocuklara selam olsun!İnsanlığımı Yitirirken - Osamu Dazai
İnsanlığımı Yitirirken Osamu Dazai Erken dönem yaşantılarından itibaren kendinin farkında olan fakat kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamış bir insanın hikayesi. Hiç görülmediği için varoluşsal sancılar çeken ve belki de bu sancılardan kaçmak adına hiç var olmamayı seçmiş, kendine yeni bir 'soytarı' personası yaratarak yaşamını sürdürmüş bir insanın hikayesi.
Neden bu denli ürkek bir oğlan olarak büyümüş ve neden insanları hiçbir zaman anlayamayacağı düşüncesi onu korkutuyor? Kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamayı neden seçmiş? Bu sorunun cevabını net bir şekilde veremiyoruz. Her ne kadar kesin bir yanıt veremesek de babası ile olan çocukluk geçmişinden doneler ve kitabın son dizeleri bize baba-oğul ilişkisini sorgulatıyor.
Hediye olarak her çocuğuna ne istediğini sorarken bile kendi almak istediği hediyelerin dilenmesini isteyen bir babanın oğlu olduğu için mi?
Yaşamın ilk yıllarından itibaren ıstırap kelimesinin yaşamı ile kesiştiği noktada hep babası var olduğu için mi?
İntiharı yaşantılarıyla, düşünce ve duygularıyla ilmek ilmek işleyen bir eserdi. Ailesi onu görse ve duysaydı, belki de bu denli yalnız, bu denli anlaşılmamış hissetmezdi. Belki de başkalarının gözünde sadece “tuhaf” ya da “uyumsuz” olarak görülen o karmaşık iç dünya, bir kez olsun gerçek bir şefkatle karşılaşsaydı, bu hikâye başka türlü yazılabilirdi. Kitap boyunca bir 'soytarı' maskesiyle hayatta kalmaya çalışan bu karakterin aslında en çok “insan” kalmak için mücadele etmesi...
Bu kitap yalnızca bir bireyin çöküşü değil, aynı zamanda onu izleyen, susan ve görmeyen bir dünyanın da yüzleşmesi gereken bir aynaya dönüşüyor. Görülmemiş ve duyulmamış çocuklara selam olsun!