Alara Can
@Alara97
Psikologların deneyleri, en rasyonel bireylerin ve en ateşli büyü karşıtlarının bile gizliden gizliye metafizik güçlere inandıklarını gösteriyor. Kısacası "büyüye inanmak" ve "büyüyle düşünmek" arasında bir ayrım yapmak şart.
Maç izlerken yaptığımız "totemler", kötü bir şey olmasın diye tahtaya vurmamız (ki bu, Akdeniz'in birçok yerinde görülen bir adettir), zarı öperek atmamız ve hatta obsesif-kompulsif hastaların takıntıları... Hepsi şu aciz ama mağrur insanoğlunun kaderin kendisini savurup atmasına umarsızca direnmesinin işaretleri değil mi?
Gelecek endişesiyle düşülen tuzakları bir yere kadar anlayabiliriz ancak insanoğlunun en seküler bağlamlarda bile objelere ve kişilere metafizik güçler atfetmesi bize mevzunun panikten kaynaklı bir ihtiyaçtan çok daha derin olduğunu gösteriyor. 2008'de bir açık artırmada Scarlett Johansson'ın sümüklü mendiline 5.300 dolar verilmesini popüler kültürün garip bir yansıması olarak anlamlandırabiliriz ancak kaçınız içinde cinayet işlenmiş bir evi kiralamak ister?
Anladık; zaten modern bir perspektiften bakınca saçma sapan birçok şey yaptıkları hissine kapılmak olası. Ancak bilimdeki bunca gelişmeye rağmen insanlar neden hâlâ doğaüstü güçlere inanmaktan vazgeçmiyorlar? Sürekli kendini geliştirmekten, yarını yakalamaktan söz eden bizler neden geçmişte takılı kaldık böyle?
On beşinci yüzyılda oyun oynamak için icat edilen bu kartlar [bkz. Renkli Resim 4], on sekizinci yüzyılın sonundan itibaren fal bakmak için de kullanılacak. Her ne kadar tarotçular bu kartların kökeninin Eski Mısır, Yahudi kabalası, Hint Tantrası ya da Çinlilerin fal kitabı I Ching'e kadar uzandığını belirtip yaptıkları işe bir mistisizm ve derinlik katmak isteseler de elimizde bu kartların on sekizinci yüzyıl Avrupa'sından başka bir yerde fal bakma amacıyla kullanıldığına dair herhangi bir delil yok.