-Geceleri,kiliselerin hüznü duygulandırır beni.
Hiçliğin büyüklüğünü hissederim içimde.
-Bununla birlikte birseylere inanmalı insan.Tanrı olmasaydı eğer,ruhlarımız ölümsüz olmasaydı,durum içler acısı olurdu,diye karşılık verdi Le Menil.
Therese,tavandan sarkan tüllerin gölgesi altında kımıldamaksızın durdu bir süre sonra:
-Zavallı dostum şu kısacık yaşamlarımızla bile ne yapacağımızı bilmezken siz kalkmış hiç bitmeyecek bir başka yaşam daha istiyorsunuz.
Çocukken yaşam,hem bir istek,hem de korku uyandırırdı içinde.
Oysa şimdi yaşamanın ne o kadar endişeye,ne de umuda değmediğini,gayet sıradan bir şey olduğunu biliyordu.