“Peki yol veriyorum size. Üçte adam katıyorum yanınıza. Kaman yolu sakıncalıdır. Orada başka eşkıya var. Adamlarım sizi koruyacaklar. Öğretmensin siz… ve bakıyorum bunlar da öğrenci. Hepsi çocuk. Bizim hocalara saygımız vardır. Öyleyse yolunuz açık olsun. Geçin yürüyün, güle güle. Tanrı yardımcınız olsun.”
İşte Kurtuluş Savaşı’nı kazana, eşkıyası bile öğretmene, öğrenciye, bilgiye değer veren bir halktır. Mustafa Kemal Atatürk’ün sözünü ettiği “damarlarımızdaki asil kan”, hamaset ve şovenizmin çok uzağında olan bu değerli hissi senette aranmalıdır.