Yalnızlık etrafımızda insan olmaması değil, bizi anladığını hissettiğimiz insanların yokluğudur.
Çektiğimiz ıstırabı kimsenin duymamasıdır.
Dünyaya bizim gözlerimiz ve kalbimizle bakan
insanların eksikliğidir. İnsan anlaşılmaya muhtaçtır.
İnsanlık adına gideceksen, inandığın bir şey uğruna gideceksen seni tutmam. Fakat canavarlar içinde bir canavar, köleler içinde bir köle olmak için gitmek istiyorsan, karşında olurum. İnsan bir amaç uğruna kendinden vazgeçebilir, fakat başkalarının çılgınca fikirleri uğruna değil.
İnsanı insan eden ne kadar içimizdeki sevgiyse de, tanrı bunu böyle söylemişse de ondan daha çoğu da acımadır. İnsanı insan yapan da, sevgiyi sevgi yapan da acımadır.