"... şöyle düşünürüm: "Keşke bu hislerimi anlatabilseydim! İçimde akıp taşan bu canlılığı samimiyetle bir kağıda dökebilseydim! Ruhun sonsuz, yüce bir varlığın olduğu gibi kağıt da ruhumun aynası olabilseydi..." Fakat dostum, çırpınmak bir işe yaramıyor. Ben bu içimdeki duyguların ağırlığından ezildiğimi hissediyorum."
Eşi ile uyku hapı içip intihar eden Stefan Zweig'ın intihar mektubu;
"Artık güneşin doğmasını bekleyecek gücüm kalmadı ama siz yeni doğacak güneşi mutlaka bekleyiniz."