Ali Baylan
@AliBaylan
avukat
denizli
20 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
ve dünya benim için birden bomboş olmuş, anlamsızlaşmıştı, sanki bu dünyanın dışında yalnız ve hüzünlü biçimde yaşıyordum oysa bu dünyanın içinde olmalı, onunla yaşamalı, sevmeli ve sevinmeliydim.
Yalanlarını yüzlerine vursam hiçbir rahatsızlık duymayacaklardı. Bundan utanmaları için bir neden yoktu. Bu, hayatta kalmanın, kendilerine düşman olan dünyada yaşayabilmenin tek yoluydu.
Füsun'a aşık olduğum altı yılın sonunda hayatın bir ucu açık, eğlenceli bir serüven olduğunu düşünen birinden, hayata küskün, içine kapanık, kederli bir adama dönüşmek üzereydim. Hayatta artık bir şey olmayacak duygusu üzerime yavaş yavaş çöküyordu.
En küçük şeylerin bana çile çektirmekte ne kadar mahir olduğunu gayet iyi bildiğim için, küçük olmalarına bakmadan, onları nerede görsem hiç tereddütsüz kaçarım. Benim gibi güneşin önünden bulut geçti diye üzülen bir insana bu karanlığın, her daim kendi varlığıyla örtülü olan günün elem vermemesi mümkün müdür?
