Ali Server TÜCCAR
@AliServer
İnşaat mühendisi
Yüksek Lisans
AYDIN
Denizli, 11 Ocak
4 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kaderin ne olduğunu bilen kişileriz elhamdülillah
""""Sevmesini bilmeyenler, kaderlerine razı olmalıdırlar.""" Kaderin sevgiye verdiği cevap bu olsa gerek..
Reklam
Bir kız vardı, onunda adini unuttum; oysa aylarca dolaşmıştım bu kızla. Üstelik bir kerede ağlatmıştım onu. Fazla ağlamasına fırsat kalmadan kaçtım, kız benimle evlenmek istiyordu çünkü. "Kalemi bıraktı. Bir kadını daha aglatmıştın. O kimdi? "
Sevgili Bilge;
Bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. Ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanmadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. Bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım sendende.
İnsanları eski karıma yapmış olduğum gibi büyük bir boşluk içinde
bırakmasaydım. Kendimden de kaçıyorum gibi beylik bir ifadenin içine
düşmeseydim.
Bu mektubu çok karışık hisler içinde yazıyorum gibi basmakalıp sözlere başvurmak zorunda kalmasaydım. Ne olurdu, bazı sözleri hiç söylememiş olsaydım; ya da bazı sözleri hiç söylememek için kesin kararlar almamış olsaydım. Sana diyebilseydim ki, durum çok ciddi Bilge, aklını başına topla. Ben iyi değilim Bilge, seni son gördüğüm günden beri gözüme uyku girmiyor diyebilseydim. Gerçekten de o günden beri gözüme uyku girmeseydi. Hiç olmazsa, arkamda kalan bütün köprüleri yıktım ve şimdi geri dönmek istiyorum, ya da dönüyorum cinsinden bir yenilgiye sığınabilseydim. Kendime, söyleyecek söz bırakmadım. Kuvvetimi büyütmüşüm gözümde. Aslına bakılırsa, bu sözleri kullanmayı ya da böyle bir mektup yazmayı bile, ne sen ne aşk ne de hiçbir şey olmadığı günlerde kendime yasaklamıştım. Sen, aşk ve her şeyin olduğu günlerde böyle karar alınamazdı. Yaşamamış birinin ölü yargılarıydı bu kararlar. Şimdi her satırı, bu satırı da neden yazdım? diyerek öfkeyle bir öncekine ekliyorum. Aziz varlığımı son dakikasına kadar aynı görünüşle ayakta tutmak gibi bir görevim olduğunu hissediyorum. Çünkü başka türlü bir davranışım, benimle küçük de olsa bir ilişki kurmuş, benimle az da olsa ilgilenmiş insanlarca
Kelimelerde boğulmak...
Bende Allaha isyan ediyordum: "Neden işler hep ters gidiyor?" Diyordum. Onun yerine ben bilimsel olmak istiyordum. Al benim gözlerimi ona ver Allahım! Onun bilimselliği de benim olsun!
Sanki bazı hâller benim içimdeki sessizliğe ayna tutuyor.
Ah, ne olurdu bazı sözleri hiç söylememiş olsaydım! Seni, bütün kötülüklerinle birlikte seviyoruz, diyorlar ya,ondan istemiyorum işte. Sevseler de neden hiç unutamıyorlar?
Reklam