Ancaq özümü lap uzaqda, aydan da o tərəfdə hiss
edirəm, sanki, uzaq bir planetə düşmüşəm, məntiqin, həqiqətin ünü oralara yetmir
və daxilimdən gələn bir səs kiminsə adını haraylayır. Bilirəm ki, məni sehirləyən
bu ad deyil, ancaq buna baxmayaraq, haraylayır, görür, cavab gəlmir, yenə
haraylayır, bu dəfə də cavabı sükut olur. Bu sükutda neçə-neçə haraylar batıb, heç
birinə cavab çıxmayıb... Özü də bunu bilir, ancaq yenə haraylayır. Bu haray vüsal
gecələrinin, ölümün harayıdır, nəşənin və getdikcə itirilən şüurun harayıdır,
cəngəlliklərin, səhraların harayıdır! Bu haraylara min cür cavab taparam, ancaq heç biri mən deyən olmayacaq, çünki o cavab mənim imkanım xaricindədir, ona heç vaxt əlim yetməyəcək...