Göz göze gelmemeye çalışarak uzaklaşıyor yanlarından, hayat da öyle geçip gitmiyor mu, biz güzel şeyler yapmaya çalışırken, tam da en güzel şeyler oluverecekmiş gibiyken. Öyleyse yaşamak, hayata karşılık hayallerden vazgeçtiğimiz bir kaybetme biçimidir.
Hayat, kendini öyle bir gelip senin karşına koyuyor ki, hayallarini, umutlarını, çocukluğundan, gençliğinden beri kurduklarını yutturuveriyor sana. Durduğu yerde ağırlaşmaya başlıyor hayat. Yapış-yapış bir şey gibi. Kanatlarına bulaşıyor, ökseye tutulmuş gibi kalıyor insan. Unutturuyor kendini, sanki bütün gençliğini işıklar içinde geçirten o değilmiş gibi.
Babam çubuklu Lefter forması giyip, kaptanlık bandı takmış, Schumacher ise çocukluğumun o en büyük kazağını giymişti. "Müthiş bir takımız, arkadaşlık, dostluk bizi şampiyonluğa taşıyacak," yollu demeçler veriyordu babam, bir kaptana yakışır şekilde. Fenerbahçeyi eski günlerine döndürecek sırrın kendisinin kaptanlığındakı bir takımda gizli olduğunu anlatıyordu.
Bilirsiniz, insanın müəyyən hisləri illərlə ürəyin dərin yerlərində gizlənir, özünü büruzə vermir. Elə bilirsən ki, o hislər artıq ölüb gedib. Amma birdən-birə məlum olur ki, yox, bu hislər ölməyib,əksinə içəridə sıxıldığı müddətdə bir az da güclənib. Belə halda kiçik bir təkan zəncirvari reaksiya yaradıb böyük bir zəlzələyə gətirib çıxarır..