Alper Turgay
@AlperTC
Aylak Adam
Lisans
Balıkesir - İstanbul
Ayvalık, 8 Haziran 1986
2273 okur puanıKasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Unutma!
Sen sen ol, kimsenin sana akıl öğretmesine izin verme. Öğreten annem bile olsa. Kimin aklıyla hareket edersen et, kendi yaptığının hesabını kendin verirsin, unutma.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sözler, gerektiğinde bizleri bulur.
–“ölünün gözlerini kapatmak” veya “yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar”.
Kurgudan Değil, Kayıptan Doğan Metin
Bu kitapta edebiyat ya da roman beklentisi olan varsa hiç elini sürmesin. Her ne kadar öyle etiketlenmiş olsa da bu, bir anı ve günlük kitabı; yazarın fark ettiği, sonradan idrak ettiği kırılmaların etrafında dönüyor. İnsan, birinin sözlerini çoğu zaman o hayatımızdayken değil, gittikten sonra gerçekten duyar. Üstelik bu kayıp sadece ölüm olmak zorunda da değil. Bu yüzden kitap ölüm hakkında değil; sona ermiş bir hayatın ardından çöken o ağır hüzün hakkında—ve evet, arada sandığımızdan çok daha derin bir fark var.
Kitabın adı da zaten doğrudan yazarın babasının hayatına ve kendi yaşadıklarına uzanıyor. Babasının hastalığı ve ölümü üzerine kurulu, açıkça otobiyografik bir metin bu. 
Georgi Gospodinov’un fark ettiği ve metnin içine sindirdiği şey ise şu: bir yazarın kalemi çoğu zaman bir fikirle değil, bir korkuyla doğar. Onun için de bu, çocukluğundan beri peşini bırakmayan o ilk kabusun—babayı kaybetme korkusunun—yıllar sonra gerçeğe dönüşmesiyle kırılan yerden yeniden yükseliyor. Daha önce 
Zaman Sığınağı'nda bir gölge gibi değinilen o duygu, burada bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor. 
Bahçıvan ve Ölüm tam olarak bu: yazmak, kaçamadığı kaybı yeniden kurmanın ve ona dayanmanın tek yolu.
Okurken aslında çok sevdiği birini kaybeden ya da henüz kaybetmemiş ama hastalıkla, hastane koridorlarıyla yüzleşen insanların zihninden geçen tanıdık düşünceleri görüyorsun. Bu yüzden “okunmalı mı?” sorusunun net bir cevabı yok. Her okuyan için başka bir yere dokunan, ya da hiç dokunmayan bir kitap olabilir bu.
Georgi Gospodinov’un fark ettiği ve metnin içine sindirdiği şey ise şu: bir yazarın kalemi çoğu zaman bir fikirle değil, bir korkuyla doğar. Onun için de bu, çocukluğundan beri peşini bırakmayan o ilk kabusun—babayı kaybetme korkusunun—yıllar sonra gerçeğe dönüşmesiyle kırılan yerden yeniden yükseliyor. Daha önce Zaman Sığınağı'nda bir gölge gibi değinilen o duygu, burada bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor. Bahçıvan ve Ölüm tam olarak bu: yazmak, kaçamadığı kaybı yeniden kurmanın ve ona dayanmanın tek yolu.
Okurken aslında çok sevdiği birini kaybeden ya da henüz kaybetmemiş ama hastalıkla, hastane koridorlarıyla yüzleşen insanların zihninden geçen tanıdık düşünceleri görüyorsun. Bu yüzden “okunmalı mı?” sorusunun net bir cevabı yok. Her okuyan için başka bir yere dokunan, ya da hiç dokunmayan bir kitap olabilir bu.
