Alperen Köse

Alperen Köse
@AlprnKose
Kaybolup gideceğiz bir gün, ardımızda okunacak bir şey bırakmadan.
Ne tuhaf, insanın en büyük hazinesi, ona en büyük acıyı çektiren yüreğiydi ve gökyüzünü içine alacak kadar genişti. İnsan bunu ne geç öğreniyordu.
Sayfa 41·Kitabı okudu
Edebiyat
Reklam
Arkasına baka baka yürüyen insanın gideceği hayal, hatırasıdır.
Sayfa 40·Kitabı okudu
Edebiyat
Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor. Yine de boğucu sıcaklarda bir bardak su gibi güldüğüm olur. Yaşamak tek boyutlu bir eylem değil ki… Dipten yüze kaç kapıdan geçer insanın duyguları, kim bilebilir? Ama gülüşümün kıvamından korkarım zaman zaman. Ceviz ağaçlarının gölgesi hafif kalır yanında. Kederi ezber ede ede büyüyen bir çocuğun olgunluğudur gülüşüm.
Sayfa 27·Kitabı okudu
Edebiyat
Hiçbir omuzdan hiçbir kuş havalanmıyordu, kanat sesleriyle düş kurabilsin insan. Anılarından başka gerçeği kalmamıştı. Gitmek diye oturduğu her yerden gitmek diye kalkıyordu.
Sayfa 10·Kitabı okudu
Edebiyat
Nihai kayıplar, sadece kaybın kendisinin pratik sonuçları yüzünden değil, aynı zamanda duygusal acı ve dünyanın adil bir yer olduğu inancının yediği darbe nedeniyle de bir krize zemin hazırlayabilir.
Sayfa 42·Kitabı okuyor
Felsefe-Düşünce
Reklam