Bu hayatta payına düşen, çok sevdiğin güzel bir kuşsa onu memnuniyetle benliğinin tohumlarıyla besler; kalbini onun için kafes, ruhunu ona yuva yaparsın.
İnsan, bir dostunu kaybettiğinde kendisini, çevresindeki diğer dostlarıyla teselli eder; altınlarını kaybettiğindeyse bir süre enine boyuna düşünür ve kötü talihini zihninden çıkarır, özellikle de sağlıklı ve hâlâ hırs doluysa. Fakat insan, gönlünün refahını kaybederse bu huzuru bir daha nerede bulabilir? Onun yerine ne koyabilir? Hangi akıl bunun üstesinden gelebilir?